maart 2009

Al jaren geniet ik van mijn huishoudelijke hulp. Twee keer in de week helpt zij mij om mijn huis op orde te houden. Dat lukt haar goed. Ik ben blij met José en omgekeerd werkt zij graag bij mij. José ordent mijn huis en gaat onverstoord haar gang.

Af en toe moet mijn indicatie voor hulp verlengd worden. Dat is nooit een probleem want behalve José is ook mijn Parkinson mij trouw. Bijna geruisloos wordt de indicatie steeds verlengd.

Dit keer liep het anders. De gemeente heeft een zorgveiling. Negen thuiszorg instellingen hebben zich gemeld bij de gemeente Oegstgeest om via de wet maatschappelijke ondersteuning (WMO) huishoudelijke hulp aan te bieden. Van de gemeente ontving ik een lijst met deze instellingen. Achter elke instelling staat een wervende tekst. Achter de instelling waarbij José werkt staat "Bij ons staan de wensen van de klant centraal. U krijgt bij ons zoveel mogelijk dezelfde medewerker"

Omdat ik natuurlijk weet dat ik niet aan administratieve rompslomp ontkom vul ik gelaten het formulier voor de verlenging van mijn indicatie in. In een begeleidende brief schrijf ik dat ik tevreden over mijn hulp ben en graag wil dat dit gecontinueerd wordt.

Na een paar dagen belt iemand van de WMO mij. Zij vindt het vervelend maar de nieuwe manier van indiceren levert één uur hulp per week minder op. Vreemd want mijn ziekte is progressief en is er zeker niet beter op geworden. We praten nog wat door en gelukkig vinden we nog een argument waardoor mijn indicatie 6 uur blijft.

Dan wordt mij verteld dat mijn hulpvraag op de ‘'zorgveiling'' zal komen. De mevrouw van de WMO ziet daar geen probleem in want zij (gemeente Oegstgeest) hebben de wens van de cliënt hoog in hun vaandel staan. Ze legt uit dat alle thuiszorg instellingen een bod kunnen doen op de hulpvragers. Een paar dagen later lig ik op de veiling. Er kan nu een bod op mij uit worden gebracht. Wie had dat ooit gedacht!

Op zaterdag rolt de brief van de Gemeente in mijn brievenbus. Daarin staat dat ik zes uur hulp zal krijgen. Nu van een andere thuiszorgsituatie. Er is op mij geboden maar niet door de thuiszorginstelling van José. Over haar hulp wordt niet gerept. Dinsdag zal de nieuwe hulp zich aandienen en José weet nog van niets. Woorden als "klanttevredenheid" en "marktwerking" kunnen wat mij betreft zo de prullenbak in.

Irene