25 oktober 2018: De laatste levensfase

laatste-levensfase-nooit-te-vroeg-om-erover-te-praten.jpgdinsdag 29 januari 2019 03:08

Moet jij er niet aan denken? Of juist wel?

Bij het streven naar een optimale kwaliteit van leven hoort ook het tijdig nadenken over zorg en begeleiding in de laatste levensfase en over een waardige dood.

Frans Andriessen legt de vraag meteen op tafel. Met zo’n twintig bezoekers gaan we vandaag in de Havenpoli met elkaar in gesprek over één van de moeilijkste onderwerpen die in het Rotterdamse Parkinsoncafé aan de orde zijn geweest.

Frans vraagt ons individueel onze gedachten op te schrijven. Dat breekt het ijs en er volgt een interessante en open discussie. Veel van de vragen die onder de bezoekers leven kunnen worden beantwoord door Frans en Jacqueline van de Linden – parkinsonverpleegkundige van het Maasstad Ziekenhuis. Ook de aanwezige collega-verpleegkundigen nemen geregeld het woord. Een aantal bezoekers zijn zelf al heel goed geïnformeerd en hebben zelfs al weloverwogen beslissingen genomen ten aanzien van hun laatste fase in dit leven.

Een korte samenvatting van wat besproken wordt:

Voor parkinsonpatiënten geldt soms dat de laatste fase niet 1 jaar beslaat maar meerdere jaren. De arts kan in deze periode niets meer voor de patiënt doen om de verschijnselen van de parkinson te verminderen.
- Er is sprake van een geleidelijke overgang van ‘cure’ naar ‘care’.

- Parkinsonpatiënten overlijden in de meeste gevallen door de gevolgen van vallen, botbreuken, infecties, verslikken of door ziekte a.g.v. een griep.

- Versterven is een vorm van zelfdoding. Men weigert eten en drinken. Versterven kan in een verpleeghuis alleen met toestemming omdat de artsen en verpleegkundigen een behandelplicht hebben.

- Bij palliatieve zorg probeert men het de patiënt zo comfortabel mogelijk te maken. Door pijn en onrust te voorkomen wordt het lijden minder zwaar. Paliatieve zorg wordt toegepast in verpleeghuizen en hospices maar ook bij mensen thuis.

- Palliatieve sedatie is geen levensbeëindigende behandeling. In de laatste (3 tot 5) dagen van het leven wordt de medicatie geminimaliseerd en wordt bijvoorbeeld morfine toegediend. Iemand met Parkinson(isme) wordt hier rustiger door.

- Euthanasiewensen moeten jaarlijks bekrachtigd worden. Men moet de wens tot euthanasie ook mondeling kunnen overbrengen.

- Als voorbereiding op de laatste fase kun je je wensen het beste op papier zetten. Daarnaast is het belangrijk om regelmatig met je naasten te praten zodat zij je wensen goed kennen en er geen misverstanden ontstaan. Zo kun je ook vastleggen dat alles gedaan moet worden om te voorkomen dat je overlijdt. Of juist dat men niet ingrijpt onder specifieke omstandigheden.

- De arts beslist uiteindelijk over leven of dood; de levensbeëindiging moet medisch verantwoord zijn. Bespreek je wensen daarom ieder jaar met de huisarts. Stel het document minimaal eens per jaar bij of bevestig ieder jaar dat je nog steeds achter het document staat.

- Hulpverleners zijn voor de wet verplicht levensreddende maatregelen te treffen. Niet reanimeren is in zo’n levensbedreigende situatie namelijk strafbaar. Alleen als een niet-reanimeren penning o.i.d. direct zichtbaar is wordt deze gerespecteerd – men gaat er niet naar op zoek.

- Leg financiële en materiële zaken vast bij een notaris. Dit kan in verschillende documenten.

Na de afsluiting door Frans praten we nog even na. Het is mooi om te zien dat we het ook gezellig kunnen hebben als er een zwaarder onderwerp op de agenda staat.

De Parkinson-Vereniging organiseert een workshop in twee dagdelen over dit onderwerp: klik hiervoor HIER

Gekoppelde documenten
TitelBestandsgrootteMIME-type
De laatste levensfase.pptx52,8 kBapplication/vnd.openxmlformats-officedocument.presentationml.presentationdownload

« Ga terug naar Parkinson Café Rotterdam

E-mail: info@parkinsoncaferotterdam.nl

Terug naar boven