Weblog RSS Feed

Zeebenen?

Thu, 10 Sep 2026 14:45:46 +0200

Dit jaar gingen we weer op cruise in de vakantie. We hadden er lang naar uitgekeken want dat is niet iets wat je ieder jaar doet. Twee weken varen, eerst richting IJsland en daarna via de Faröer eilanden en Edinburgh weer terug naar Rotterdam.

Dagboek van Parki – augustus 2026 – Overbeweeglijk en tremor

Tue, 08 Sep 2026 17:12:12 +0200

In de periode na de schouderoperatie was ik een paar weken verlost van de overbeweeglijkheid. Voor zover ik begrepen heb, wordt overbeweeglijkheid veroorzaakt door iets te veel dopamine in je bloed, een iets te hoge dosering dus.

Buen Caminho

Tue, 08 Sep 2026 16:20:06 +0200

Gastblog door Sabine de Kort

In mei/juni 2026 heb ik de Caminho Portugués gewandeld. In ruim 6 weken heb ik 275 kilometer afgelegd, van Porto (Portugal) naar Santiago de Compastela (Spanje).

Parkinsonboksen: samen sterk in beweging

Tue, 25 Aug 2026 16:34:28 +0200

Toen ik de diagnose parkinson kreeg, wist ik dat bewegen belangrijk was. Maar eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik ooit zou gaan boksen. Toch sta ik nu wekelijks in de bokszaal, samen met mijn man. Hij heeft geen Parkinson, wel een versleten knie. Het is een 50+ clubje, iedereen heeft wat. Niet iedereen houdt alle oefeningen vol. Maar juist dat samen sporten met ieder zijn eigen hindernis, dat maakt het extra bijzonder.

Vakantie

Thu, 20 Aug 2026 16:04:36 +0200

Waar gaan we naartoe op vakantie deze zomer? Dat is altijd een moeilijk dingetje. Vriend en zijn zonen zitten vol energie en kunnen tot ’s avonds laat doordenderen. Ik moet uiteraard veel rustiger aan doen. Het wordt uiteindelijk: Comomeer en Sardinië en niet Mexico, wat zij eigenlijk wilden. Dat is voor mij echt te ver en te lang in het vliegtuig. We vliegen naar Como, hebben daar een week een auto en vliegen daarna naar Sardinië. Alles goed uitgestippeld met mooie tijden, zodat het voor mij ook goed te doen is.

Mindfulness

Thu, 20 Aug 2026 15:10:24 +0200

Er zijn maar weinig plekken waar verdriet en vreugde zo dicht bij elkaar liggen als het verpleeghuis. Verdriet was er in het huis waar ik vrijwilliger ben de laatste tijd helaas te over, omdat er meer bewoners overleden dan gemiddeld. Sommigen van hen woonden al flink wat jaren bij ons en hun dood kwam dan ook vaak niet onverwacht. Maar anderen hadden nauwelijks de tijd gekregen om te wennen aan hun nieuwe behuizing. Hoe dan ook, ieder sterfgeval was een schok voor de verzorging en alle andere betrokkenen en ze worden allemaal zeer gemist.