Improving diagnostic accuracy in parkinsonism - M. Aerts | parkinson-vereniging.nl

A A
Meer

Improving diagnostic accuracy in parkinsonism - M. Aerts

Improving diagnostic accuracy in parkinsonism

Promotie Marjolein Aerts
Promotor: Prof. dr. B.R. Bloem, Copromotores: Dr. ir. M.M. Verbeek, dr. R.A.J. Esselink

De ziekte van Parkinson is een neurodegeneratieve ziekte die zich kenmerkt door motorische verschijnselen (onder andere rigiditeit, bradykinesie en tremor) en niet-motorische verschijnselen (onder andere autonome stoornissen, slaapstoornissen, en pijn). De meeste symptomen worden veroorzaakt door degeneratie van de dopamine producerende neuronen in de substantia nigra in de hersenstam. Er zijn veel ziekten die – vooral vroeg in het beloop van de ziekte – sterk kunnen lijken op de ziekte van Parkinson, maar die een andere etiologie, een andere ziektepresentatie en een andere prognose hebben. Deze aandoeningen worden aangeduid als atypische parkinsonismen. Het onderscheid tussen de ziekte van Parkinson en de diverse parkinsonismen is belangrijk om verschillende redenen, waaronder adequate patiëntenvoorlichting en gerichte inclusie voor onderzoeksdoeleinden.

In de studies die in dit proefschrift beschreven worden, wordt op verschillende manieren geprobeerd dit onderscheid in de dagelijkse praktijk te verbeteren. In het eerste deel wordt een voorstel voor een systematische klinische beoordeling gedaan. In het tweede deel wordt de aanvullende waarde van liquor onderzoek, in het bijzonder de kwantificering van het totaal tau eiwit, het alfa-synucleine eiwit en neurotransmitter metabolieten,  onderzocht bij verschillende vormen van atypisch parkinsonisme om te bekijken of dit helpt tot een betere diagnose te komen.

In het derde deel van het proefschrift wordt een prospectieve studie beschreven waarin onderzocht is of aanvullend diagnostisch onderzoek (IBZM-SPECT scan, MRI, liquor analyse en EMG) aanvullende aarde heeft, boven de informatie die wordt verkregen door een gedegen klinisch-neurologische beoordeling in de spreekkamer. Aan deze studie namen 156 patiënten deel bij wie de onderliggende ziekte (Parkinson of een atypisch parkinsonisme) bij het begin van de studie nog niet bekend was. De resultaten laten zien dat een gedegen neurologisch onderzoek nog steeds leidend is, en dat aanvullend onderzoek niet wezenlijk bijdraagt om de diagnose correct te stellen.

Een zorgvuldig klinische evaluatie is en blijft derhalve van het grootste belang om de differentiaal diagnose van parkinsonisme uit te werken. Aanvullend onderzoek moet niet ingezet worden bij iedere patiënt als onderdeel van een standaard work-up. In de klinische praktijk wordt aanvullend onderzoek echter nog veel ingezet. In dit proefschrift is aangetoond dat dit geen rationele benadering is, omdat de bijdrage bovenop het klinisch onderzoek zeer laag is. Daarnaast is aanvullend onderzoek meestal duur, invasief en potentieel zelfs schadelijk.

 


Op het gebruik van deze website zijn de gebruiksvoorwaarden van toepassing.
Door het gebruik van de website of het forum gaat u akkoord met de toepasselijkheid van deze voorwaarden. 
Privacy- en cookiepolicy | Opzeggen lidmaatschap