Samenvatting proefschrift ‘Freezing and falling in Parkinson’s disease: from the laboratory to the clinic’ | parkinson-vereniging.nl

A A
Meer

Samenvatting proefschrift ‘Freezing and falling in Parkinson’s disease: from the laboratory to the clinic’

Samenvatting proefschrift ‘Freezing and falling in Parkinson’s disease: from the laboratory to the clinic’

Wandana Nanhoe-Mahabier

De ziekte van Parkinson is één van de meest voorkomende chronische hersenziekten. In dit proefschrift hebben we onderzoek gedaan naar loop- en balansproblemen bij parkinsonpatiënten.

De loopproblemen gingen met name over een specifiek probleem, dat plots kan optreden, namelijk het ‘bevriezen’ van lopen. Tijdens bevriezen voelt het alsof de voeten aan de grond blijven plakken, waardoor het lopen tijdelijk wordt geblokkeerd. We vonden dat bevriezen specifiek gerelateerd is aan loopasymmetrie en problemen met timing tijdens het lopen. Eerdere onderzoeken suggereren dat hier misschien een specifiek gebied in de hersenen voor verantwoordelijk is. Vervolgstudies zouden hier met gebruik van hersenscans meer duidelijkheid over kunnen scheppen. Verder zagen we dat parkinsonpatiënten met bevriezen obstakels tijdens het lopen minder efficiënt ontwijken dan parkinsonpatiënten zonder bevriezen. De stap die over het obstakel heen werd gezet was kleiner, lager en langzamer. Omdat dit eerder kan leiden tot het struikelen over een obstakel, zou dit gerelateerd kunnen zijn aan het hogere aantal valpartijen dat wordt gezien patiënten met bevriezen.

Instabiliteit is één van de hoofdkenmerken van de ziekte van Parkinson en ook een belangrijke oorzaak voor vallen. We deden onderzoek naar het gebruik van posturografie om balansproblemen te detecteren. Tijdens posturografie staat een patiënt met beide voeten op een plaat, die plots kan kantelen of een bepaalde richting kan opschuiven. De allereerste verstoring wordt tot nu toe vaak slechts als oefening gebruikt, omdat deze altijd extreem is en er daarna een langzame gewenning optreedt. In ons onderzoek zagen we dat parkinsonpatiënten meer moeite hebben met deze allereerste onverwachte kanteling dan gezonde controles. De gewenning na deze eerste verstoring ging ook langzamer bij patiënten. Patiënten hebben dus meer verstoringen nodig om eraan te kunnen wennen. We raden naar aanleiding van dit onderzoek aan om de allereerste verstoring niet meer als oefening te gebruiken, maar daadwerkelijk mee te nemen in de analyse.

Tevens hebben we gekeken naar een manier om de balans bij parkinsonpatiënten te kunnen verbeteren. Hierbij trainden we patiënten om hun zwaartepunt meer in het midden te houden, door middel van een vibrotactiel biofeedback systeem. Een grote uitwijking van het zwaartepunt van het midden af kan namelijk leiden tot meer instabiliteit en vallen. Uit dit onderzoek bleek dat bij patiënten in de biofeedbackgroep het zwaartepunt na de training inderdaad minder uitweek dan bij de patiënten die training hadden gekregen zonder feedback. De balans bij parkinsonpatiënten kan dus meer verbeterd worden door training met een biofeedback systeem.


Op het gebruik van deze website zijn de gebruiksvoorwaarden van toepassing.
Door het gebruik van de website of het forum gaat u akkoord met de toepasselijkheid van deze voorwaarden. 
Privacy- en cookiepolicy | Opzeggen lidmaatschap