‘Hoe gaat het ermee?’, vraagt een vriendin.
‘Ik vind dat je er goed uitziet!’
‘Dat is alleen maar de buitenkant’, antwoord ik.

Altijd maar glibberen. In het schemergebied waar praten over wat me aan het overkomen is en er te veel over praten elkaar raken. Erover praten is voor mij remedie. Het lucht me op. Ernaar luisteren hangt anderen misschien wel de keel uit. Ik stel de vraag zonder dat ik het antwoord weet. Dat moeten anderen geven.

Een maand na de diagnose krijg ik griep. Het voelt echt vreemd. Hoe kan ik nou ziek worden, ik heb toch al parkinson? Dan komt het besef dat ik nog steeds andere (ernstige) ziektes kan krijgen.

In mijn fantasie verschijn ik zo nu en dan in beeld als een koorddanser, hoog in de lucht, op een lange dunne draad. Die draad eindigt ergens in de verte, in een onbestemd diffuus duister; ik kan niet zien hoe die verder loopt.

Het wil helemaal niet meer. Veel stress en slecht slapen. Ik denk dat ik een burn-out heb. Ik neem me voor om me na het weekend ziek te melden.

Annelize en ik zitten in de wachtkamer bij de neuroloog. Ik kijk rond of ik nog meer ‘Parkies’ kan ontdekken en besef dan dat er nog meer neurologische aandoeningen zijn. Aan het einde van de lange gang roept de parkinson verpleegkundige dat we mogen komen. Zo kan ze me mooi even observeren.