Méér slikken en weer meer last van de bijwerkingen. Elke dag doodmoe en zo duizelig dat hij niet eens meer durft te lopen. Ja, dat schiet echt op. Na een week weer gebeld met de PV (parkinsonverpleegkundige) en hij mag weer terug naar de vorige dosering. 3x daags 2 tabletten. De bijwerkingen gaan niet snel weg. Hij heeft veel last van druk op zijn borst, hartkloppingen, vermoeidheid, angst en duizeligheid.

Op 7 november naar de huisarts vanwege erge druk op zijn borst. Hartfilmpje gemaakt. Huisarts belt cardioloog met het verzoek zo spoedig mogelijk een afspraak in te plannen. We spreken ook over zijn angst en het feit dat hij nu nauwelijks nog uit huis komt, dat hij op de bank zit of in bed ligt. De huisarts adviseert eerst af te wachten wat de cardioloog zegt en daarna eventueel iets te gaan slikken tegen de angst.

Misschien een SSRI.

Ons voorgenomen uitstapje naar zijn vrienden in Drenthe is gepland over twee weken. We hopen dat hij nog goed in staat is daar naartoe te gaan. Het is prachtig weer en om even op andere gedachten te komen gaan we naar een park bij een zorgcentrum in de buurt, waar je kunt wandelen en in het restaurant een stukje vlaai met koffie kunt nemen. Klein stukje rijden met de auto. Vanuit de auto twee kilometer gewandeld in het park en daarna dus lekker gezeten met koffie en vlaai. Alles ging goed, totdat we naar huis wilden. Hij was erg duizelig en kon nauwelijks lopen. Dreigde telkens achterover te vallen. Weer iets nieuws.

Hier schrikken we dan weer van. “Wat is dít nou weer?”

We komen veilig thuis. Ik word me er weer bewust van dat mijn man toch achteruit gaat. We wisten het wel, maar toch hoop je dat het nog heel lang duurt.

Bekijk hier alle blogs van Angela Korving