Over de ziekte van Parkinson, andere parkinsonismen of RBD
Uitgelicht bericht
Mensen met parkinson ondervinden vaak fysieke beperkingen van hun ziekte. Lopen gaat lastiger en het wordt moeilijker om uit een stoel op te staan of iets van de grond op te rapen. Ook neemt de kracht af en kosten dagelijkse handelingen meer energie.
In sommige gevallen kan een ADL-hond uitkomst bieden. In Nederland komt dat in de praktijk nog weinig voor. Dat komt waarschijnlijk omdat het onbekend is en omdat mensen vaak denken dat ze in een rolstoel moeten zitten om in aanmerking te komen voor een hulphond (wat niet zo is). In het buitenland – m.n. in de Verenigde Staten – is meer ervaring met de inzet van hulphonden bij parkinson.
Een ADL-hond behoort tot de categorie assistentiehonden die speciaal zijn geselecteerd en getraind om mensen met een lichamelijke beperking te assisteren bij allerlei dagelijkse handelingen. De afkorting ADL staat voor Activiteiten Dagelijks Leven.
De ADL-hond kan tot wel zeventig verschillende handelingen overnemen van iemand die beperkt is in zijn functioneren. Beperkt als gevolg van de ziekte van parkinson bijvoorbeeld. Denk aan het openen en sluiten van deuren en gordijnen, het uittrekken van kleding, het leeghalen van de wasmachine en het oprapen en aangeven van voorwerpen.
Naast bovengenoemde ADL-taken kan een assistentiehond ook helpen bij:
Er zijn twee mogelijkheden:
Beide mogelijkheden hebben voor- en nadelen. Het is belangrijk om voor een eventuele aanvraag goed uit te zoeken welke vorm het beste past.
Er is een groeiend aantal organisaties die ADL-honden aanbieden. Stichting Hulphond Nederland is de grootste. Organisaties die begeleiding bieden bij het opleiden van de eigen hond zijn BultersMekke Assistancedogs en Hulphondenschool de Click.
Iemand met een lichamelijke beperking komt in aanmerking voor en ADL-hond als de hulpvra(a)g(en) aansluit(en) bij de oplossingen die een ADL-hond biedt. Problemen met spraak of de leeftijd van de cliënt vormen geen belemmering voor een aanvraag. Uiteraard moet iemand wel geestelijk en lichamelijk in staat zijn om voor een hond te zorgen.
De hulphond-organisatie is het eerste loket waar iemand zich kan melden. Daar wordt zorgvuldig bekeken of de aanvrager geschikt is voor een ADL-hond. Zo ja, dan begeleidt de organisatie de aanvraag richting zorgverzekeraar en dient deze ook in.
Sinds 1 januari 2016 vallen ADL-honden onder de Zorgverzekeringswet en worden zij vergoed uit de basisverzekering. De verzekeraar beoordeelt de aanvraag onder meer op basis van de verwachte kostenbesparingen. Het is zaak om, bij voorkeur samen met de ergotherapeut, inzichtelijk te maken met welk bedrag de (zorg)kosten verminderen als gevolg van de inzet van een ADL-hond (bv. minder fysiotherapie door meer beweging). Dat is lastig, zeker bij een progressieve ziekte als parkinson, omdat er een inschatting moet worden gemaakt welke zorg in de toekomst nodig is.
In de praktijk blijkt dat er geen eenduidig beleid is; de diverse verzekeraars beoordelen de aanvragen verschillend. Bij afwijzing is er de mogelijkheid om bezwaar aan te tekenen.
Om serieus de mogelijkheden van een ADL-hond te verkennen, is een gesprek met de behandelend arts en/of andere zorgverleners een goed vertrekpunt. Uiteraard moeten eventuele huisgenoten het ook een goed idee vinden dat er een hond in huis komt. Het is en blijft een levend wezen, dat zorg en aandacht nodig heeft. Niet iedereen is geschikt voor het hebben van een hond, maar degene die dat wel is krijgt misschien een geweldig maatje.
Deel dit bericht
Deze website maakt gebruik van cookies om goed te functioneren. Als je wilt aanpassen welke cookies we mogen gebruiken, kan je jouw cookie-instellingen wijzigen. Meer informatie is beschikbaar in onze privacyverklaring.