Toen ik de diagnose parkinson kreeg, wist ik dat bewegen belangrijk was. Maar eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik ooit zou gaan boksen. Toch sta ik nu wekelijks in de bokszaal, samen met mijn man. Hij heeft geen Parkinson, wel een versleten knie. Het is een 50+ clubje, iedereen heeft wat. Niet iedereen houdt alle oefeningen vol. Maar juist dat samen sporten met ieder zijn eigen hindernis, dat maakt het extra bijzonder.  

Waar gaan we naartoe op vakantie deze zomer? Dat is altijd een moeilijk dingetje. Vriend en zijn zonen zitten vol energie en kunnen tot ’s avonds laat doordenderen. Ik moet uiteraard veel rustiger aan doen. Het wordt uiteindelijk: Comomeer en Sardinië en niet Mexico, wat zij eigenlijk wilden. Dat is voor mij echt te ver en te lang in het vliegtuig. We vliegen naar Como, hebben daar een week een auto en vliegen daarna naar Sardinië. Alles goed uitgestippeld met mooie tijden, zodat het voor mij ook goed te doen is.

Er zijn maar weinig plekken waar verdriet en vreugde zo dicht bij elkaar liggen als het verpleeghuis. Verdriet was er in het huis waar ik vrijwilliger ben de laatste tijd helaas te over, omdat er meer bewoners overleden dan gemiddeld. Sommigen van hen woonden al flink wat jaren bij ons en hun dood kwam dan ook vaak niet onverwacht. Maar anderen hadden nauwelijks de tijd gekregen om te wennen aan hun nieuwe behuizing. Hoe dan ook, ieder sterfgeval was een schok voor de verzorging en alle andere betrokkenen en ze worden allemaal zeer gemist.