Er zijn maar weinig plekken waar verdriet en vreugde zo dicht bij elkaar liggen als het verpleeghuis. Verdriet was er in het huis waar ik vrijwilliger ben de laatste tijd helaas te over, omdat er meer bewoners overleden dan gemiddeld. Sommigen van hen woonden al flink wat jaren bij ons en hun dood kwam dan ook vaak niet onverwacht. Maar anderen hadden nauwelijks de tijd gekregen om te wennen aan hun nieuwe behuizing. Hoe dan ook, ieder sterfgeval was een schok voor de verzorging en alle andere betrokkenen en ze worden allemaal zeer gemist.

Na 55 jaar samen in goede tijden en slechte tijden is het toch zover gekomen: mijn partner is op 20 juli opgenomen in een zorginstelling. Nog geen 100 meter van me vandaan. Bij slecht weer kan ik droog aankomen via de parkeergarage.

Als ik de krant opensla, het NOS-nieuws van acht uur kijk, of zomaar een ronde door de stad loop vliegt de wereld mij soms gewoon aan. En krijg ik het gevoel dat ik het niet meer begrijp. De narcistische wereldleiders die zonder enige empathie en zonder enig fatsoen hele democratieën om zeep helpen. Die zonder schroom zichzelf verrijken, wetten dusdanig aanpassen zodat zij ongestoord alles naar hun hand kunnen zetten. Eerst keek ik daar met stijgende verbazing naar. Maar inmiddels is dit omgeslagen naar verachting. Is dit de wereld waar je je kinderen in op wilt laten groeien? Is dit de wereld waar je je kleinkind een veilige haven kunt bieden?