De diagnose parkinson wordt gesteld op basis van wat een arts ziet en hoort. Dit heet een klinische diagnose. De specialist voert een gesprek met je en doet een neurologisch onderzoek. Daarbij kijkt hij of zij ook naar hoe de klachten zich in de loop van de tijd ontwikkelen.

De ophoping van bepaalde eiwitten in de hersenen kan alleen worden gezien door hersenweefsel te onderzoeken na het overlijden. Dit helpt dus niet bij het stellen van de diagnose tijdens het leven.

Er bestaan geen bloedtesten of scans waarmee artsen met zekerheid kunnen zeggen dat iemand parkinson heeft. Daarom kan zelfs een parkinsonspecialist alleen een waarschijnlijke diagnose stellen.

Voor de diagnose parkinson moet iemand in ieder geval last hebben van stijfheid en van traag bewegen, en/of een tremor (trillen).

Als de arts twijfelt, kan een hersenscan soms wel helpen om de diagnose beter te kunnen beoordelen. Meer over dit aanvullend onderzoek lees je op Parkinson.nl.