‘Het is allemaal wel veel hè,’ zegt de parkinson-verpleegkundige. Leuke vrouw, rossige krullen, open, vriendelijk gezicht. Ze zegt het op precies de juiste toon. Wel meelevend, maar niet druipend van medelijden. Daar ben ik blij om. Medelijden krijg ik al genoeg de laatste jaren, en ik kan er niet altijd even goed mee overweg.

Hoe leer je omgaan met een chronische, progressieve aandoening? Accepteren of struisvogelpolitiek? Pillenleed, zelfhulpboeken, werk, gezin; Mrs P. roept de ene na de andere uitdaging op. Confronterend, rauw en met de nodige humor doet Dominique Prins-König in dit boek verslag van haar nieuwe leven: een leven waarin Mrs P. niet meer is weg te denken.

De buurman van 83 blijkt parkinson te hebben. Maar wat is parkinson eigenlijk? Ik Google op ‘parkinson symptomen’. Van de resultaten die op het scherm tevoorschijn komen moet ik een beetje lachen: ‘Haha, volgens mij heb ik ook parkinson!’ Wat ik tegenkom is namelijk een exacte opsomming van mijn eigen klachten. Maar ik ben pas 49. Natuurlijk heb ik geen parkinson!