“Zorg voor mensen met parkinson(isme) laat me letterlijk niet los”, aldus Lantink. “Thuis, als mantelzorger voor mijn echtgenote, en (dus) ook, noem het maar ‘beleidsmatig’. De dubbele vergrijzing die op ons allemaal afkomt heeft grote impact op de zorg die beschikbaar zal zijn voor mensen met een chronische ziekte zoals parkinson(isme). Willen we daar voor de parkinson community invloed op uit kunnen oefenen dan is het mijn diepste overtuiging dat dat alleen maar succesvol kan als we binnen de parkinsonwereld onze krachten bundelen. En dat doen we in de parkinsonalliantie.”

Lantink vervolgt: “De tweede reden waarom ik graag het voorzitterschap op me neem, is dat ik aan de wieg heb gestaan van de parkinsonalliantie vanuit de overtuiging dat samen meer is dan de som der delen en dat ik dat ‘meer’ graag wil helpen om tevoorschijn te komen. De laatste reden: de totstandkoming van Parkinsonalliantie Nederland heb ik als voorzitter van de Parkinson Vereniging van begin tot nu mee mogen vormgegeven. Ik voel me daarmee ook ‘hoeder’ van de gedachten en afspraken die ten grondslag liggen aan onze parkinsonalliantie. Mijn visie: zorg komt in de toekomst zo onder druk dat in het veld waarin iedereen ‘vecht’ om aandacht en geld, wij als parkinson community onszelf niet versnipperd moeten willen gedragen maar op dat niveau altijd gezamenlijk moeten strijden. En dus een parkinsonalliantie met importantie moeten (willen) inzetten!”

“Niets mooier dan samen met gelijkgestemden, waarmee het al een aantal jaren heel fijn samenwerken is, goede dingen tot stand te brengen voor de parkinson community!”