Ik ben nu een tijdje onderweg met mijn nieuwe levensstijl, op basis van de food, body en mind principes. Food heb ik steeds beter onder controle. Ik ben nu 9 weken onderweg en bijna 10 kilo lichter! De eerste weken had ik erge trek in zoetigheid en snacks, maar ik merk dat dit steeds verder afneemt. Wat zijn we met zijn allen verslaafd aan suiker! Ik in ieder geval wel. Met mijn body gaat het hierdoor ook een stuk beter. En sporten deed ik al.

Het zat er al een tijdje aan te komen, te broeden in mijn brein. Ik heb het genegeerd. Nee, nu nog niet. Ik wil nog even genieten. Maar mijn lijf ging steeds meer zeer doen, sporten en bewegen ging minder goed en de weegschaal begon ook al eng door te slaan.
Lekker in mijn vel zit ik al even niet.

Elk jaar is het weer zo. Het hele jaar leef je er naartoe, maar de maand vóór de vakantie begint is een totaal gekkenhuis. Alles lijkt dan in die paar weken bij elkaar te komen. Afspraken, school, uitstapjes, nog effe snel voor de vakantie begint.

Ik zit bij de orthodontist voor controle van de beugel van mijn dochter, maar mijn ogen lijken steeds dicht te willen vallen. Ja iedereen is wel eens moe, maar die allesoverheersende, totale vermoeidheid is echt wat anders.

Ik zat in de auto op weg naar mijn werk. Altijd fijn zo'n half uurtje in de ochtend met de radio aan. Ik flip op en neer tussen mijn favoriete zenders, Radio 2 met 'Jan-Willem Start Op!', 'Ekdom in de ochtend' op Radio 10 en mijn eigen playlist.

Het is fijn als het goed gaat met je kinderen. Scheelt een hoop kopzorgen. Maar als het goed gaat met je kinderen wil dat niet altijd zeggen dat het goed gaat met de rest eromheen.

Morgen staat de eerste jaarlijkse DBS-controle gepland. De psychologische test had ik voor het weekend al gehad vrijdag en goed doorstaan.

Stress is voor niemand goed, dat weten we allemaal. Maar als je parkinson hebt komt er een extra dimensie bij zo lijkt het.

Kijk, allemaal heel leuk in theorie dat loslaten, maar waarom lig ik dan wakker midden in de nacht? En denk ik aan Sanne, de reis en alles wat me dwars zit de laatste tijd?

Het is toetsweek voor mijn jongste dochter en dus ook een beetje voor mij. Natuurlijk gaat dit ook nog gepaard met de gebruikelijke drukte, zoals ook dit weekend een kinderfeestje, een proefje en dus ook de bijbehorende proefles, poetsen, boodschappen en... Ja, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Leren komt daar dan nog extra bij, want natuurlijk wordt er zelfstandig geleerd maar toch heb ik het gevoel dat alles afhangt van mijn bijdrage.

Anderhalve week geleden had ik een afspraak gehad met iemand van ParkinsonCompass. Om wellicht invulling te geven aan een training act mindfull en begeleiding in het vinden van een balans in mijn dagelijkse activiteiten.

Verbazingwekkend is het. Vandaag was de dag, de dag dat ik voor controle terecht kon in het Radboud. Vol verwachting heb ik toegekeken hoe ik gekoppeld werd met de laptop en hoorde uiteindelijk hoe de arts bevestigde dat ik gewoon nog op 2.0 stond ingesteld, programma 1.

Gek is dat hoe dat werkt, in principe is er niks anders dan dat er vorige week was, en toch draait mijn hoofd overuren en legt verbindingen die er misschien helemaal niet zijn. Ik had gisteren echt een ontzettend slechte dag. De slechtste dag sinds tijden. Ik was het grootste gedeelte van de dag off, en dat maakte mij onzeker en zorgde ervoor dat mijn brein een loopje met me heeft genomen.

Ik ben de woonkamer ontvlucht. Het is 20.00 uur en zoals gebruikelijk ben ik off. Ik heb wel een pil genomen, maar dat zal vast nog even duren voordat hij gaat werken.

Het mooie van een eigen blog is dat er geen regels zijn. Alles kan en alles mag. Maar laat net dát nu zijn waar ik houvast aan heb en me aan vasthoud.

Vandaag een bericht van het Radboud gehad. Gelukkig reageerden ze heel ontspannen op mijn bericht dat mijn afstandbediening nat was geworden met "een ongelukje kan gebeuren". Er kan gewoon een nieuwe besteld worden en dan moet ik alleen naar Nijmegen om hem te koppelen aan de batterij. 

Diep van binnen weet je dat het een keer kan gebeuren. Net zoals dat je in de auto rijdt en jezelf realiseert dat er een keer een moment zal zijn dat je een ongeluk gaat krijgen en dat je daar niks tegen kan doen.

Ik ben van de generatie "Niet lullen maar poetsen". Gewoon doen dus een niet zeuren. Ziek? Dat bestaat niet. Geen zin? Dan maak je maar zin, toch? Nu met P is dat wel eens moeilijk maar overheerst het gevoel zelfs nog meer, dat ik mezelf die schop onder de komt moet geven en dóór moet gaan, want stilstaan is achteruitgaan.

Het is vrijdag, dus een thuiswerkochtend wacht. Maar van het gebruikelijke rustige opstarten was geen sprake omdat Sanne vandaag een meeloopdag heeft op haar mogelijke nieuwe opleiding in Tilburg.

Het niemandsland tussen on en off

Vandaag mijn vrije dag, dus weer vroeg op om om 8 uur op de spinningfiets te zitten. Het is een mistige ochtend, maar ik heb er zin in.

Vannacht heb ik veel beter geslapen. Ik was nog even op gebleven gisteren om de nieuwste From te kijken op Star channel. Echt geweldige serie. 👌 Iwan werd het te laat, maar ik ben gezellig met Sanne beneden blijven kijken. 📺

Vandaag om 06:25 op zoals normaal. Ik heb slecht geslapen. Vannacht, denk ik om een uur of 2 á 3, had ik last van stuiptrekkingen en onrustige benen. Je kent het wel, niet willen toegeven dat je wakker bent en eigenwijs blijven liggen met de ogen dicht in de hoop dat je weer inslaapt.

Nou, daar ga ik dan, even van me af schrijven. Ben benieuwd of dit wat wordt.