Naast de tong zijn er nog meer relatief onbekende lichaamsdelen waarover ik het licht wil laten schijnen en dat zijn de hakken.

Na de tong is er nog een tweede orgaan dat onze speciale aandacht nodig heeft: de penis. Niet dat hij tijdens ons leven aandacht tekort is gekomen, maar de parkinson veroorzaakt in menig geval een disfunctioneren van dit levenszwaard. Het verminderde erectievermogen veroorzaakt in menige relatie boosheid, verdriet en ondermijning van het mannelijk zelfvertrouwen.

In een eerdere bijdrage heb ik geschreven over “de rode vogel die boven de zee cirkelt”. Met de rode vogel wordt de tong bedoeld en de zee staat voor het genezende speeksel, dat ook wel hemelse dauw of goudwater wordt genoemd. Deze keer wil ik inzoomen op die rode vogel, de tong die een rol speelt bij het produceren van speeksel, maar vooral van belang is voor het spreken.

In de loop van de jaren produceren personen met parkinson schijnbaar steeds meer speeksel. Dat kan merkbaar worden op het kussen bij het ochtendontwaken. Maar vervelender wordt het wanneer overdag de speekselresten onbedoeld uit de mondhoeken glijden en zelfs het spreken kunnen bemoeilijken.

"U heeft last van een trillende pink?"

"U bent bang dat u de ziekte van Parkinson heeft?"

"U moet niet gelijk het allerergste denken..."

Dat parkinson en qi gong iets met elkaar te maken hebben werd me duidelijk na mijn diagnose in 2003. Een vriendin maakte mij attent op het Parkinson Recovery Project, een aanpak van parkinson die is gebaseerd op de traditionele Chinese geneeskunst, inclusief meridianen en acupunctuurpunten. Qi gong is daar een praktische uitwerking van en ik had het geluk dat er een qi-gonglerlaar tien straten verderop woonde en les gaf in zijn eigen woonkamer.

Heeft u dat nu ook?

Dat gezeik...

Nou ja, niet aan je kop,

Maar elders.

Twee jaar na het zien van de film Spoorloos kijk ik op een avond gefascineerd en angstig toe hoe Uma Thurman in de film “Kill Bill” door één van haar voormalige collega’s van de Deadly Vipers Assessination Squad levend wordt begraven.

Dat is in het eerste jaar na de parkinsondiagnose mijn grootste angst. Deze angst wordt werkelijkheid in de eindbeelden van de film 'Spoorloos'. De hoofdpersoon wordt wakker in een doodskist diep onder de grond en hij heeft er (onbewust) zelf voor gekozen. Einde van de film.

Loes heeft mij verteld waar God woont. Gelukkig heeft Henk dat op de video gezet en het daarna op You Tube geplaatst, zodat iedereen het nu weet. God heeft zich niet verstopt in de bergen of in een klein minuscuul dorpje, nee, hij woont op een plekje waar we hem tot voor kort nooit konden vinden; hij woont in onszelf.

De operatie heeft bijna 5 uur geduurd en al die tijd zat ik vastgeklonken aan de operatietafel. De herinnering achteraf terwijl ik hier rustig op mijn stoel zit te typen, doet mij nog rillen.

Het volgende gedeelte vond voor en in de zomervakantie plaats. Deze keer was het ziekenhuis Leyenburg in Den Haag “the place to go”. Door de vakantie van de diverse doktoren was het een verspreid schema. Het begon op een warme zomerdag met de neuro-psycholoog, die een aantal onderdelen van de eerdere tests herhaalde.

Maandag 19 augustus 2013 heb ik een Deep Brain Stimulation operatie ondergaan. Nu, bijna 5 weken na de operatie, weet ik nog steeds niet wat de chirurg precies in mijn hoofd heeft uitgespookt. Maar dat hij iets gedaan heeft blijkt uit het feit dat ik dit verslag met twee handen typ en dat was voor de operatie niet mogelijk. De tremor(trilling) in mijn rechterhand was zo sterk dat ik alleen met mijn linkerhand kon typen en letters met de rechterhand getypt vaak in grote getale onbedoeld op het beeldscherm verschenen.

Er stond een gedicht in de krant. Het gedicht is van Jules Deelder. Het gaat over voetbal en ik kende het niet. Er staat ook een commentaar bij. De sportverslaggever Paul Onkenhout schrijft over dit gedicht: “Deelder is erin geslaagd in 28 woorden één van de meest bepalende naoorlogse momenten uit de Nederlandse geschiedenis te vangen en te ontleden”.

Dit gebeurt er als je parkinson krijgt. Het raakt iedereen. Het leven van je partner verandert, je kinderen maken zich zorgen, familie en vrienden schrikken.Omdat iedereen in het systeem met elkaar verbonden is, heeft het ook effect op iedereen als iemand iets overkomt.

Beste Hans,

Wanneer ik er niet was geweest
dan had je hier niet gezeten.
Dank zij mij openen zich wegen
die anders gesloten bleven.
Je doorkruist diepe dalen
die je anders haad vermeden.

Joesje is mijn kleindochter en ik ben helemaal weg van haar. Iedere woensdag rijden mijn vrouw en ik naar Utrecht om op haar te passen.

“De step, de step, de step
Ik ben zo blij dat ik hem heb.”