Eind augustus opperde de neuroloog in het EMC om weer eens een afspraak te maken met mijn fysiotherapeut die gespecialiseerd is in parkinson en als zodanig is aangesloten bij ParkinsonNet. Ik kom al een paar jaar met enige regelmaat bij hem voor hulp. In bijna alle gevallen gaat het om beweging, balans en houding waar de aandacht naar uit gaat.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar zo langzamerhand wordt het steeds lastiger iemand persoonlijk aan de telefoon te krijgen. Ik heb het niet over vrienden en familieleden, maar over mensen bij de organisaties waar iedereen op gezette tijden mee te maken heeft.

Op woensdag 1 februari jongstleden was ik getuige van de lancering van een nieuw parkinson café voor de regio Krimpenerwaard. Dat hieraan behoefte bestaat lijkt me evident gezien de hoge opkomst. Ik schat dat er rond de 60 belangstellenden waren: patiënten, mantelzorgers en professionals.

Vandaag heb ik mijn jaarlijkse griepprik gehad. En ook maar meteen een prik tegen pneumokokken.

Een aantal weken geleden stortte mijn computer in. Na 10 jaar zonder noemenswaardige problemen gaf hij er op een zondagavond de brui aan.

Nuchter gezegd is mijn lichaam één grote chemische fabriek. Als het goed is, functioneren alle ‘’processen” honderd procent en zijn ze precies op elkaar afgestemd. Alleen bij mij als parkinsonpatiënt lopen er een aantal dingen uit de pas. 

Het zijn roerige tijden. Corona is na twee jaar nog maar net enigszins onder controle of het volgende virus dient zich alweer aan. En deze variant is zo mogelijk nog moeilijker te bestrijden dan alle voorgaande Corona mutaties.

Ik heb te vroeg gejuicht. Juist nu ik er niet meer op rekende heeft het alsnog toegeslagen.