Ik kwam op “zin in parkinson”. Het is natuurlijk een woordgrapje. Ik heb helemaal geen zin in parkinson, het komt te vroeg in mijn leven. Als geestelijk verzorger in de verpleeghuiszorg en een hospice is het mijn werk om vragen te stellen over zingeving en betekenis. Maar hoe doe je dat als je zelf opeens aan de andere kant van de lijn staat? Hoe kan ik zin geven aan mijn parkinson?

Als geen ander besef ik dat niemand ‘zin heeft’ in een chronische of acute ziekte of beperking. Ieder mens gaat daar weer anders mee om. Sommige mensen gaan in de ontkenning, anderen worden boos en er zijn mensen die in de actie schieten.

Mijn coping strategie is van het pro-actieve soort. Toen ik in januari 2022 hoorde dat ik parkinson had en dat de problemen met mijn rechterhand daardoor veroorzaakt werden, zijn we gelijk op zoek gegaan naar een auto waarin ik niet hoef te schakelen. Dat het een elektrische auto is geworden voelt als een win-win situatie. Ook zijn we plannen gaan maken om te verhuizen naar een appartement omdat ons huis drie trappen heeft en mijn rechterbeen een beetje gaat slepen. Is dat allemaal niet een beetje voorbarig? Van mijn ouders heb ik mee gekregen dat het goed is om niet af te wachten maar de regie te nemen voor zover dat in je vermogen ligt.

Al dit bovenstaande neemt niet weg dat ik soms erg verdrietig ben, dat dit me nu overkomt. Op dit moment ben ik volledig met ziekteverlof omdat ik te emotioneel reageer en nu niet in staat ben om professioneel voor mensen met verlies klaar te staan. Ik ben net 62 geworden en had nog wel even een tijdje door willen gaan met werken, want ik deed het met veel plezier.

Begin augustus ben ik gestart met een revalidatietraject van 14 weken bij Rijndam in Schiedam. Ik hoop dat het me gaat helpen om zowel fysiek als mentaal om te gaan met deze grillige ziekte.

Ga terug naar alle blogs van Rita Grootendorst