Door: Kees de Bot

Intussen ben ik mijn snelheid kwijt en probeer steppend de top van deze miniberg te halen. Dat gaat niet en beschaamd stap ik af en loop met de fiets naast me naar de overkant. Voor wie in een stad als Leiden woont zijn bruggen als de Leidendorpsebrug en de Stierenbrug notoire nachtmerries. Er zijn overdag veel mensen die dezelfde brug over willen. Als de brug open is geweest voor zo’n klein rotjachtje dan staan er tientallen fietsers te wachten en er komen ook nog massa’s fietsen en wandelaars van de andere kant. Er zijn altijd wel wat oudere knarren als ik bij die moeite hebben met wegkomen en afstappen en die de smalle doorgang blokkeren tot grote woede van de fietsers die het zonder mijn geklungel het wel gehaald zouden hebben, maar nu ook moeten afstappen.

Ik had genoeg van deze vernederende ervaringen en dacht dat een driewieler een goede oplossing zou zijn want daarop rijd je zo weg, zonder evenwichtsproblemen. Ze kosten niet veel meer dan een modale e-bike.Ik was reuze blij toen ik mijn driewieler kon ophalen bij de fietsenwinkel. Het leek me wel een aardig idee om naar vrienden in Voorschoten te fietsen. Het viel tegen, het gemak waarmee andere fietsers, zelfs zonder trap ondersteuning mij voorbij schoten had ik zeker niet het leek ook niet uit te maken of ik veel or weinig ondersteuning koos. Na een moeizame tocht terug naar de fietsenwinkel. Daar constateerde men dat de ondersteuning helemaal niet werkte.

Het euvel werd na een dag of wat verholpen en ik kon op pad. En dat viel ook een beetje tegen. De driewieler bleek erg gevoelig voor oneffenheden in de weg en door de bolling van de weg. Ik moest fors bijsturen om rechtdoor te rijden en voortdurend speuren naar verrader lijke kuilen in de weg. De tweede dag ging ik de stad in, maar op ongeveer de verste plek van huis trapte opeens de trappers door. Ik kon wel trappen, maar ging daarmee nog niet vooruit. Na 3 kilometer de driewieler duwen was ik terug bij de winkel en liet de manager weten dat ik het helemaal gehad had met dit voertuig. Na wat onderhandelen kon ik de driewieler inruilen voor een degelijke herenfiets met trapondersteuning van een bekend Nederlands merk. Kortom, op basis van mijn ervaringen lijkt een fiets met een lage instap en ondersteuning de betere keuze. De driewieler fietst niet fijn en vergt teveel aandacht.

Tot slot: ik heb nu eindelijk ook een helm gekocht, maar als ik even de stad inga zet ik die uit pure ijdelheid niet op, wat natuurlijk onzin is, want de kans op schade is werkelijk niet groter in de stad dan in de provincie. Je ziet het er bepaald niet cool uit, maar als ik zo meteen zonder helm wordt aangereden en mijn hoofd heeft schade, dan heb ik de resterende tijd van mijn leven spijt dat ik voor dat kleine stukje naar de zelfbediening mijn helm niet heb opgezet. Ik zal over die ijdelheid heen moeten stappen en daar niet meer over zeuren.