Door: Timo ten Cate

Waarom deze gedachte bij mij nooit heel ver weg is? Omdat ik 10 jaar lang de ziekte van Parkinson heb bestreden zónder levodopa en aan den lijve heb ondervonden wat er dan gebeurt. Dat ging zo.   

Mijn eerste verschijnselen openbaarden zich in 2009 (ik was toen 49). Ik merkte toen bij het uitlaten van de hond dat ik mijn rechter arm niet meer losjes kon laten zwaaien. Gaandeweg verstijfde de hele rechterzijde en daarna het hele lijf.

Als groot aanhanger van alternatieve geneeswijzen gooide ik alles op dat gebied in de strijd. Zo intensiveerde ik mijn dagelijkse meditatiepraktijk, slikte L-Tyrosine, Ubiquinol, Vitamine C, B12 enzovoort. Ik kon niet voorkomen dat in 2019 de hele motor tot stilstand kwam: ik kon niet meer opstaan uit een stoel en ook lopen lukte bijna niet meer. ’s Nachts werd de pijn van de spierspanning in mijn bovenbenen steeds ondragelijker. Totdat mijn echtgenote er niet meer tegen kon en mij beval naar de huisarts mee te komen. Het was oktober 2019 en daar zat ik dan: in een rolstoel bij de SEH van het Erasmus MC. De diagnose werd nu eindelijk ook (na ruim 10 jaar) officieel gesteld: parkinson. Ik mocht blijven en ik kreeg mijn eerste Sinemet 125 mg. Nu was ik officieel parkinsonpatiënt.   

Inmiddels zijn we 3 jaar verder. De parkinson verschijnselen zijn nog steeds regelmatig zeer irritant. Maar de voordelen van levodopa zijn evident en ik realiseer me door mijn eerdere ervaring dat ik als parkinsonpatiënt heel erg blij mag zijn dat er levodopa is…