Ze zei gelukkig ook nog: niet dat het bij iemand anders wel past… maar jij!? Je bent altijd zo grappig, ik moet altijd om je lachen. Ze had helemaal gelijk. Het past niet bij mij. Ik kan namelijk alles. Kinderen, sport, werk, muziek, alles. The works. En op al die fronten ga ik inleveren, meer of minder. Of tenminste met de nodige work-arounds mee verder. Zo denkt dus iedereen die aan de beurt is: dat past helemaal niet bij mij! En dat is waar de acceptatie begint en nooit stopt. Twee stappen vooruit, een achteruit, of andersom.

Acceptatie. Wat betekent dat eigenlijk?

Van Dale uit de kast, bril op: ‘een acceptant neemt het op zich een wissel te betalen’. Latijn: ‘ontvangen’. Nederlands: aanvaarden. Heee, dat zei mijn oma altijd, tot ze 101 was aan toe. Man, mijn opa dus, in WOII gefusilleerd, jongste kind een paar jaar later overleden. Achterkleinkind overleden (onze dochter). Aanvaarden. Dragen. Mooier nog: de tocht ondernemen. Een bijbels concept en Van Dale zegt het dus ook. Aanvaarden, accepteren. Dan onderneem je de tocht, zonder dat je weet waarheen, waarom, hoe. Je aanvaardt niet je bestemming, dat kan namelijk niet, want die ken je niet.

Dapper aanvaarden

Je aanvaardt het proces. De tranen, de wanhoop, het optimisme, het vallen, het opstaan en je eigen cynische grappen tussendoor. Nu weet ik ook weer wat oma er bij zei: dapper. Je moet dapper aanvaarden. Of het nou bij je past of niet. Zoals parkinson. Of wat dan ook. Dapper aanvaarden.

‘Heb je het al geaccepteerd’ is een lieve vraag – maar een onzinvraag. Ben je de tocht al aan het ondernemen? Dat is de goeie vraag.

(Als gastblog gepubliceerd door de Michael J. Fox Foundation en door BBC World Service)