Als een vanzelfsprekendheid wordt deze vraag gesteld, zonder nadenken. Wat ga je dan antwoorden? Of is het geen vraag? Is het meer een opening tot een praatje?

Vorige week kwamen twee mensen elkaar tegen: “Hallo, alles goed?” Verbijtend hoorde ik het antwoord van de ander: “Wat dacht je nou. Helemaal niet!” De vraagsteller schrok zichtbaar.

Alles moét immers goed zijn. Problemen aanhoren van een ander? Nee, liever niet. Die vraag maakt de ander duidelijk: “Laat mij buiten je ellende en verdriet. Ik wil het allemaal eigenlijk niet horen.” Het lijkt of er interesse is voor de ander en toch is er zichtbaar een schok als men hoort: “Wat dacht je. Helemaal niet!” 

Laatst overkwam mij iets degelijks.
"Hallo Anne-Marie, hoe is het? O ja, jij hebt ehh parkinson toch? Nou volgens mij gaat het wel met je. Ik zie niets aan jou. Ken jij Annie? Ik hoorde dat zij MS heeft. Erg toch, dan valt het bij jou…. Verder alles goed?"
Een teken om de monoloog te beëindigen.

Meestal betekent ‘alles goed’ niets anders dan: "Hallo." Waar kies ik voor? Zeg ik gewoon: "Ja hoor, alles goed", om vervolgens na een prietpraatje mijn weg te vervolgen? Breng ik de ander in verlegenheid te brengen door te zeggen: "Nee, helemaal niet, het gaat niet zo goed met mij?" Blijf ik staan om de verhalen van een ander aan te horen?

"Hallo, alles gaat goed met mij." Een groet of begin van een praatje.
"Nee, het gaat niet zo goed met mij." Delen van mens tot mens.
Soms een babbeltje, soms oprechte aandacht en belangstelling.
Gezien en gehoord worden en ja, dan is ALLES GOED.

Ga terug naar alle blogs van Anne-Marie Netten