Nu in Ede was ik daar als een nieuwbakken patiënt. Deze bijeenkomst was voor mij precies de goede dosis parkinson. Vooral de gezamenlijke maaltijd werkte verbroederend (M/V).  In de avond voor de tv kreeg ik echter een zware overdosis parkinson voor mijn kiezen. Solo zat ik te kijken naar het programma 'Samen Alleen'. Solo want mijn vrouw overleed eind 2019 aan de indirecte gevolgen van parkinson. In haar geval aan hallucineren. Minstens even gruwelijk als wat het tv-programma 'Samen Alleen' liet zien. Toch ben ik op 11 april nog vlot in slaap in slaap gekomen dankzij een truc die ik leerde bij de WAT. Die truc heet bodyscan, een ontspanningsoefening uit de koker van Mindfulness. Wat ook hielp was het voornemen om morgenochtend een zo luchtig mogelijk stukje te schrijven waarin ik parkinson ver weg stuur namelijk, naar Stockholm.

Naar Stockholm 'of all places', en dat kan dankzij de Amerikaan Leon Festinger. Van wie ik nog een dun boekje heb uit mijn studententijd. Over cognitieve dissonantie en de menselijke behoefte om die weg te werken. Deze sociaalpsychologische theorie kennen we uit de kranten vooral door het zogeheten 'Stockholmsyndroom'. Er zijn tot de verbeelding sprekende gevallen waarin gegijzelde mensen zich gaan identificeren met hun gijzelnemers. Dit is de reden dat ik de ontdekker van parkinson, een Engelse arts, naar Stockholm stuur. Want, beste mensen, is het niet zo dat je door een ziekte als parkinson als het ware wordt gegijzeld. Zie er dan als “slachtoffer” nog maar het beste van te maken. In mijn eerste periode bij parkinson (2006-2019) hoorde ik vaker dan eenmaal iemand over parkinson praten als “mijn maatje”. Niet iedereen gaat zo ver maar ik hoorde wel vaak zeggen “het glas is halfvol”. Met de klemtoon op vol. Dit noem ik creatief gebruik maken van de zeer menselijke behoefte om dissonantie (alles wat niet meer kan) naar de rand het bewustzijn te werken. Of zelfs over die rand te kieperen. Dus we sturen parkinson naar Stockholm. Ik heb gezegd.