Sinds de diagnose parkinson neemt de emotie regelaar regelmatig een loopje met mij. Of is het dankzij de diagnose parkinson beter gereguleerd? Niet dat ik geen enkele emotie kende maar kon mij daarin goed beheersen. Sinds de diagnose liggen de tranen soms op de loer. Dat kan zelfs al zijn op het moment dat een bepaald nummer in start. Of als mijn lief of één van de kinderen iets delen of persoonlijks tegen mij zeggen. Of als er iets gebeurt wat een bepaalde emotie triggert. Afgelopen maand was een pittige maand wat dat betreft. Naast het overlijden van mijn moeder op 83-jarige leeftijd moest ik plotseling ook afscheid nemen van één van onze teckelmeisjes. Dertien jaar lang stond ze elke keer weer bij de deur te kwispelen als ik thuiskwam. Al was ik maar heel even weg. Tijdsbesef speelde geen enkele rol. Onvoorwaardelijke liefde en trouw ongeacht mijn gemoedstoestand van dat moment. En niet te vergeten onbevooroordeeld. Op elke onbewaakt ogenblik kroop ze op schoot of melde zich om de aandacht op te eisen.

De vijf minuten in de ochtend na het ontbijt waren heilig. Even een optil-moment om bij ons aan de eettafel deel te nemen aan het gesprek. En natuurlijk in afwachting van een stukje ei of iets anders lekkers.

Dertien jaar lang tot afgelopen maandag was dat het ritueel. En nu is het stil en leeg. Gelukkig hebben wij nog haar dochter van acht jaar die ons leven verrijkt. Maar ook zij moet wennen aan het idee dat ze niet meer onder ons is. Maar dat gaat wel goed komen en langzaamaan zoekt ze haar eigen weg.

Ik kan gelukkig terugvallen op de tastbare herinneringen van mijn moeder en mijn meisje.

En dat neemt van tijd tot tijd de emotie regulator toch weer een loopje met mij en schieten de tranen mij weer in de ogen. Het is goed zo, maar dat betekent niet automatisch dat het gemis er is en altijd zal blijven.

Het leven geeft en het leven neemt. Genieten is dus het devies.

In tastbare herinnering.

Carpe Diem