Niemand weet, 
Dat ik kon dansen op het ijs.
Dat de winter mij niet koud kreeg.
Al was de lucht zo grauw en grijs.

We genoten van het leven.
We dansten samen de hemel blauw
Ik zou mijn alles geven.
En waar jij was, ging ik met jou. 

Ik had mijn huis en mijn bedrijf.
Ik was trots, dat mag je weten.
Heel hard gewerkt om dat op te bouwen,
ben je dat misschien vergeten.

Niemand ziet,
dat ik de wereld heel goed aankon,
dat ik mijn dierbare beschermde.
Voordat dit allemaal begon.

Niemand hoort,
Mijn angst, heel diep van binnen.
Horen jullie wat ik zeg, wat ik vraag?
In mijn gedachten, in mijn hoofd wel 100.000 zinnen.

Niemand begrijpt,
Hoe het echt voelt, deze pijn. Mag ik alsjeblieft?
Baas over mijn eigen lichaam en leven zijn? 

Ik ben niet de man, die je hier nu ziet nu ziet.
In al deze pijn en dit verdriet.
Het is maar zo'n klein stukje van,
de man, die ik al een tijd achter me liet.

Lieve Wim,
We weten, zien, we horen en begrijpen het. Je bent onze held. We houden je vast, in onze dromen en onze harten.
We zullen je nooit vergeten!!