Mijn sportleven

Toen ik een jaar of 6-7 was, ging ik samen met mijn vriendinnetje op tennis. We begonnen destijds nog met een houten racket en één keer training in de week, maar al snel werd duidelijk dat wij er bovenuit staken. We werden gescout en uitgenodigd om bij de Tennisbond (KNLB) te komen spelen. Aangezien dit veel rijden betekende en een hoop kosten met zich meebracht, besloten we niet er op in te gaan.

Intussen verhuisden wij naar Ede en ging ik voor de Edese Tennis Club spelen. Daar ging het rap en speelde ik mij in no-time in het 1^e team van deze club. Dit betekende ongeveer 3x per week trainen en op zondag de landelijke competitie. De tribunes zaten iedere zondag stampvol en ik genoot volop, met een stevige mentaliteit, want verliezen kwam niet in mijn woordenboek voor.

Mijn vakantiebaantje bestond uit het spelen van toernooien. Winst betekende een leuk zakcentje. Zo werd ik een aantal keer Edes Kampioen, Gelders Kampioen en ging ik uiteindelijk op nationaal niveau spelen.

Zware blessure

Tijdens een wedstrijd  stapte ik middenin een rally op een tennisbal die ik niet had zien liggen en ging door mijn enkel. Het herstel ervan duurde lang en er leek geen eind aan te komen. Uiteindelijk werd de diagnose posttraumatische dystrofie gesteld (complicatie die na letsel aan een ledemaat (arm of been) ontstaat). Het tennissen kon ik op mijn buik schrijven.

Aftakeling begint

Ruim twee jaar geleden ontdekte ik, toen ik in bad zat, een tremor in mijn linkerhand. Mijn dochter zei nog gekscherend: "Goh ma, daar begint de aftakeling al". Aangezien dit trillen aanhield, vooral in relaxte situaties (zittend, in bad, buiten op een tuinstoel, bij het appen) besloot ik er toch maar eens naar te laten kijken. Via Ziekenhuis De Gelderse Vallei kreeg ik een doorverwijzing naar het Radboudumc in Nijmegen. Ik ontmoette neuroloog Bart Post. Hij deed wat testjes en voor de zekerheid zouden we een DAT-scan maken om dingen uit te sluiten, ook omdat ik wat andere symptomen had (intense dromen, stijfheid, depressiviteit). De uitslag viel rauw op mijn dak. Ik werd met parkinson gediagnostiseerd. Parkinson? Dat hebben toch alleen oude mensen? Ik was 50! Mensen van 'vroeger' uit mijn tennisleven waren ook stomverbaasd. Hoe kan zo’n sportief iemand nou parkinson krijgen? Tja, deze ziekte houdt geen rekening met leeftijd, levensstijl etc.

Eigen gevecht

Naast de voorgeschreven levodopa ging ik op zoek naar meer beweging, om de parkinson te remmen. Zo kwam ik dus bij Hans en Dini Louwerse terecht en geniet ik twee keer per week van het boksen en van het afzien; daar waar ik vroeger zo van genoot tijdens het tennissen.

Het moeilijkste voor mij was en is het loslaten van mijn sportmentaliteit. Het willen winnen, niet de slechtste willen zijn, alles willen kunnen en niet degene zijn, waar iedereen op moet wachten. Het gaat niet langer meer om winnen, het is je eigen gevecht tegen parkinson en iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier. Lukt een bepaalde oefening niet door mijn enkel of rug, dan zijn er altijd alternatieven. Als je maar beweegt. Onderling is het supergezellig en maken we genoeg 'foute' grappen. Hoewel ik nog steeds het fanatisme in me heb, heb ik ook geleerd dat het hier niet om winnen gaat. Nou eigenlijk toch een beetje wel, namelijk het winnen van de parkinson.