Maar wat me ook steeds meer gaat ergeren, dat zijn die mafketels, soms alleen (alhoewel dit nog wel meevalt), maar zeker met zijn twee of in peloton, die knotsgekke 'wielrenners'. Nu zal ik zeker tegengas gaan krijgen van mede Parkinsonians, en andere die altijd meedoen met 'Bikevoorparkinson', of zelf nog op de racefiets stappen en rijden, maar de goeie dan daargelaten. Nee, diegenen die denken: ik betaal wegenbelasting voor mijn auto, dus dat fietspad is ook van mij/ons! (Idee overheid)

Had ik vroeger als rij-instructeur soms met randdebielen in het verkeer te maken (het liefst knalden ze over de lesauto heen). Nu is dat met dronken aardbeien op racefietsen die je het liefste de berm, al dan niet de sloot in willen douwen. Juist nu, met dit mooie lenteweer, zijn het net 'jonge stieren' die als een dolle zijn dat ze de wei weer in mogen.

Man, wat een doldwaze en levensgevaarlijke gekken zijn dit soms. Rijden ze in peloton en zien een paaltje, roept de eerste steevast "paaltje", waarna er nog vier dit roepen, waarvan de vierde de laatste van het peloton is, kronkel! Maar ja, je hoort er nu eenmaal bij hè! En zoeven je met evenveel manschappen aan elke kant van het paaltje (5 per kant) met 30 km tegemoet. Waar blijf ik dan met mijn driewieler als ik ze tegemoet rijd en nergens anders heen kan? 

Of ze rijden je achterop, bellen en roepen: "Aan de kant!" Welke kant? Door een kronkel/bocht, tegenliggers links tegemoet, waarvan de laatste een handbiker is, rechts een groepje voetgangers en ik op mijn driewielfiets, vrouw achter mij manoeuvrerend erdoorheen. Willen die twee grombels er tussendoor knallen met 35 km per uur. Wat een stelletje idioten zeg. Mijn vrouw uit haar stekker, nou als die uit haar stekker gaat heb je het echt te bont gemaakt. "Zie je niet wat er achterop zijn fiets staat, schele" (T-shirt met 'Fietsen voor Parkinson Gouda' erop over mijn fietstas heen). "Hij kan niet meer zo snel reageren, uilskuiken." Discussie win je dan niet van haar, zelfs je mond vol tanden lukt niet meer. 

En ik, die zo nog een stukkie Rotterdammser was vroeger, sta er wat rustiger bij. Maar klaar om mijn parkinson-bokstraining ter hand te nemen, ontstaat een rustiger moment. Eén van die kneuters staat een stukkie verder, naar mijn mening, te grijnzen, zeg ik: "Wat sta je nou te lachen man?" Zegt-ie: "Sta ik nie." Waarop ik weer zeg: "Nee hè, maar je staat wel voor lul!" (Waar komt dit nou vandaan?) Met grombeldegrombel vervolgen we onze wegen. Ben benieuwd hoe zij hierin stonden. Hebben ze er iets van geleerd?

Beste wielrenners, graag het dringende verzoek om rekening te houden met andere weggebruikers en recreanten. Bij voorbaat hartelijk dank! 

Hier zou ook een cursus met theoretisch examen niet overbodig zijn. 

Mijn oma zei vroeger al tegen mij: "Let goed op want er zitten gekken op de weg." En zo is het, mijn mede Parkinsonians. Houd zelf goed in de gaten wat er om je heen gebeurt als je nog op je eigen 'iron horse' stapt. En hopelijk ga en kan je nog genieten van jouw recreatieve fietsrondje. 

Veel veilige kilometers toegewenst.