Tot dat moment dat het wandelen, wat we tijdens coronatijd veel meer zijn gaan doen, ineens niet zo goed meer ging. Mijn linkervoet kreeg kuren en dat ging van kwaad tot erger, tot het moment dat hij helemaal omklapte en ik eigenlijk op de zijkant stond. Na een paar sessies bij de fysio ging het iets beter, maar de opluchting was van korte duur. De verkramping kwam terug en daarbij ging het manlief opvallen dat mijn rechterarm bij het lopen steeds minder meebewoog. Onze oplettende huisarts vond de klachten op zijn zachtst gezegd vreemd en opperde een bezoek aan neuroloog, het woord Parkinson viel maar deed bij ons nog geen alarmbellen afgaan.

Tijdens ons eerste bezoek aan de neuroloog, werden de welbekende testjes gedaan en die gaven weer reden tot het laten maken van een MRI en DaT-scan. En opeens was daar die angst dat er misschien iets in mijn hoofd zat dat er niet hoorde. Toen we voor de uitslag kwamen was mijn eerste vraag of er een tumor in mijn hoofd zat. Nee zei de neuroloog geen tumor, het is meer een kwestie van wat er niet in de hersenen zit, de scan heeft uitgewezen dat u hoogstwaarschijnlijk de ziekte van Parkinson heeft…. manlief en ik keken elkaar aan, nou dat valt dan nog mee toch?

Noem het naïef maar we hadden ons tot op dat moment nog geen zorgen gemaakt over de mogelijkheid van Parkinson. We kenden de ziekte als iets voor oude, bejaarde mensen, en ik was op dat moment 53 en dus veel te jong in mijn beleving.

De neuroloog stelde wel voor een second opinion aan te vragen bij het Radboud in Nijmegen. Daar ben ik haar tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor. Niet omdat de uitslag veranderde maar juist omdat prof. dr. Bas Bloem de uitslag bevestigde. Hij deed dit op zo’n duidelijke, vriendelijke en rustige manier dat we ondanks de enorme impact, niet totaal overstuur raakten en wisten, dit is heel, heel serieus maar we gaan het samen handelen.

Ga terug naar alle blogs van Michaëla Winkelman