Het was een mooie maand vol warmte. Maar aan het einde ervan was iedereen ook enigszins bekaf.

Eén van de ingewikkelde dingen bij een ziekte als dementie is de balans tussen prikkels en rust. Dat is dan ook een voortdurende afweging bij het aanbieden van activiteiten in het verpleeghuis. ‘Mijn’ verpleeghuis heeft twee zeer toegewijde activiteitenbegeleidsters die iedere maand weer zorgen voor een mooi programma gevuld met creatieve middagen, muziek, en vooral ook veel beweging in de vorm van stoelyoga, spelmomenten (u zou onze zitvolleybalpartijtjes moeten zien!), en stabiliteits- en balansuurtjes. Niet alle bewoners doen overal aan mee, maar we proberen iedereen er wel zo veel mogelijk bij te betrekken. En dat levert voor alle betrokkenen veel kwaliteit van leven op.

Daarbij zijn er natuurlijk verschillen tussen de individuele bewoners. Hoewel de meeste van hen genieten van het samenzijn met anderen, hebben Ria en Lia juist behoefte aan een-op-eencontact bij een spelletje in de huiskamer en rolt Hannie met haar rolstoel tussen de open ruimte waar de gezamenlijke activiteiten plaatsvinden en haar kamer heen en weer.

De kunst is dus om voldoende gezellige, zinvolle en stimulerende activiteiten aan te bieden maar daarbij ook rekening te houden met de behoeftes van iedere bewoner afzonderlijk op een bepaald moment.

Hoe dan ook, we hebben het in de eerste weken van januari even rustig aan gedaan. Daarin verschillen we niets van alle andere Nederlanders.

Op naar het volgende feest!

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Anne Bannink