We begonnen het gesprek met een inventarisatie van de emoties die de aanwezige mantelzorgers voelden bij het idee dat ze niet meer thuis voor hun naaste zouden kunnen zorgen. Als opname in een verpleeghuis onvermijdelijk zou zijn.

Het bleef even stil in de zaal. Toen kwamen de eerste reacties. Woorden als schuldgevoel, falen en verdriet konden rekening op instemmend knikken van andere aanwezigen die ze niet hardop wilden of durfden uitspreken. Iedereen herkende deze gevoelens. Dat gold ook voor mij. Ik herinner me nog goed hoe ellendig ik me voelde toen ik me realiseerde dat ik echt volslagen aan het eind van mijn latijn was en de handdoek in de ring moest gooien. Woorden als 'egoïstisch' en 'wegstoppen' speelden voortdurend door mijn hoofd. Het plannen van de afspraak voor de verhuizing was één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen.

Maar zoals bij alles is er natuurlijk een andere kant aan de zaak en gelukkig was er iemand in de zaal die deze benoemde. Opname kan ook een gevoel van opluchting geven. Opluchting dat, hoewel de zorgen natuurlijk niet voorbij zijn, de zorg kan worden overgedragen aan anderen. Aan liefdevolle professionals die voor die taak hebben gekozen.

En de verhuizing levert vrijheid op, zo constateerde een volgende deelnemer aan het gesprek. De mogelijkheid om weer eens op vakantie te gaan bijvoorbeeld of simpelweg de voordeur dicht te trekken zonder dat er eerst honderd dingen geregeld moeten worden.

En zo kwamen tijdens het gesprek langzamerhand ook de meer positieve kanten van een opname in het verpleeghuis aan bod. Ik kon daar mijn ervaringen aan toevoegen.

We besloten met de constatering dat we ons niet moeten laten leiden door vooroordelen en stereotypen over het leven in het verpleeghuis. Nog te vaak overheerst het beeld van lange gangen met een dichte deur aan het eind en kwijnende bewoners in treurige kamers. Om daaraan tegenwicht te bieden, is het goed in een vroeg stadium van het ziekteproces zelf kennis te maken met het concept verpleeghuis en op zoek te gaan naar een plek die past bij de geliefde met dementie. Voor het geval dat.

Opname in het verpleeghuis is niet alleen maar een einde. Het is het begin van een nieuw leven dat, zowel voor degenen met dementie als de mensen om hen heen, nog veel waardevolle momenten kan bieden.

Waarvan acte.

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Anne Bannink