De nacht na de operatie werd beheerst door pittige pijn. Maar die was slechts één van de redenen waarom ik me diep ellendig voelde. Terug uit de operatiezaal kreeg ik een bed op een vierpersoonskamer, waar ik de eerste uren het rijk alleen had. Ik duimde hevig dat dit zo zou blijven, maar aan het begin van de avond werden er drie medepatiënten binnengereden en die bleken totaal andere behoeftes te hebben dan ik. Wilde ik het liefst in stilte proberen weer tot mezelf te komen, zij deden dat door voortdurend met elkaar te praten over hun respectievelijke medische problemen, de kwaliteit van de verpleging en hun persoonlijke pijnscores. Ze gingen daar gedurende de nacht gewoon mee door en op mijn aanvankelijk voorzichtige en later getergde verzoekjes om stilte werd weliswaar welwillend gereageerd met een paar minuten rust, maar daarna ging het circus gewoon weer verder. "De hel dat zijn de anderen", Sartre zag het goed.

Door de operatie was ik natuurlijk ook geheel afhankelijk van de zorgen van de verpleging die nacht. En die had het ongelofelijk druk. De afdeling lag vol en er was een storing in het computersysteem dat de vitale gegevens van de patiënten opslaat zodat dit nu ouderwets met pen en papier moest gebeuren. Daardoor duurde het soms lang voordat een druk op het alarm werd beantwoord, zo merkte ik toen ik moest plassen. Door de ruggeprik had ik mijn blaasspieren nog niet echt onder controle en het resultaat laat zich raden. Ik geneerde me dood omdat ik extra werk veroorzaakte.

Al met al was mijn korte verblijf in het ziekenhuis een buitengewoon leerzame ervaring. Het valt niet mee om ‘zieke’ te zijn. De autonomie die ik als bewoner van de gezonde wereld als vanzelfsprekene ervaar, moest ik geheel inleveren. En dat is karaktervormend.

Ik nam me voor daar ook meer aandacht voor te hebben in mijn contacten met de bewoners van het verpleeghuis. Ook zij hebben de mensen met wie ze samenleven niet zelf kunnen uitkiezen. De samenstelling van de bewonersgroep is voornamelijk door het lot bepaald. En ook zij moeten in veel gevallen maar afwachten wanneer de zorg die ze nodig hebben daadwerkelijk wordt geleverd.

Er zijn talloze verhalen van artsen die voor hun beroep hebben gekozen omdat ze zelf ervaring hadden met de rol van zieke. En van artsen die op latere leeftijd ziek werden en daarna in hun eigen ogen een betere arts werden.

Empathie kan eigen ervaring, uit de eerste hand, misschien toch nooit helemaal vervangen. Zelfs dit korte verblijf aan de andere kant van de streep maakt mij, denk ik en hoop ik, een betere mantelzorger.

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Anne Bannink