Mijn vorige ervaringsverhaal over mijn DBS van 17 maart sloot ik af met het besef dat de wittebroodsweken voorbij waren. De euforie waarin ik verkeerde, de hele wereld weer aankunnen, bedaarde echter langzaam. Ik begrijp dat het me veel beter gaat, snap nog steeds niet hoe ik daar mee om moet gaan. Alles is leuk, interessant en wil ik beleven. Soort rupsje-nooit-genoeg. Ben ik daar uniek in? Nee, in meer of mindere mate ervaren dat veel mensen die een net een DBS hebben.

Gelukkig laat mijn vrouw mij uitrazen. En nu na 3-4 maanden begint de rust weer te keren. Ik sprak vaak over een jonge god in de derde helft, om uitdrukking te geven aan hoe ik mij voelde. Die jonge god is inmiddels wel weer naar huis. De derde helft niet en die mag van mij ook nog lang blijven.

In de afgelopen jaren is er veel veranderd in mijn privé situatie. Mijn ouders en schoonouders zijn overleden, mijn kleindochter is geboren. Allemaal gebeurtenissen die van invloed zijn, op wat je doet en ook, wat je niet (meer) doet.

Kortom, de vraag die zich voordoet is, wie ben ik nu. Ben ik veranderd door de DBS? Ja en nee. Ik ben veranderd, meer excentrieker geworden volgens mijn vrouw. Ikzelf noem het meer authentieker. Ringbaard erbij, cowboyhoed voor als de zon schijnt en fleurige overhemden. En ik snap en begrijp dat een baard prikt. En dat is denk ik de grootste verandering, ik probeer niks meer uit te stellen binnen de mogelijkheden. Dankzij de DBS zijn er weer mogelijkheden, dus als het kan, doe ik het. Klinkt misschien egoïstisch, de nuance zit in het kunnen. Tussen kunnen en doen zit nog een filter, zoals een familieagenda, kosten en locatie waar zich iets afspeelt.

Al voor de operatie, heb ik gelukkig een lichaams- en ademcoach gevonden, die me hierbij goed helpt. Ach ja, het is nooit te laat voor een tweede pubertijd op je 63e. Eng? Nee hoor, ik ben niet bang van mezelf. Een mildheid naar anderen en mijzelf is zeker ook aanwezig. Zoals de boeddhisten zeggen, ook dit gaat weer voorbij. Ik heb even flink gesnoept van al het lekkers, van wat ik weer kan hebben. Nu stoot ik zaken af, trek ik andere zaken aan. Keuzes die ik maak op basis van wie ik ben.

De nuance opzoeken is nu het punt van aandacht. De triggers van het veranderde gedrag, liggen meer in de veranderde privésituatie. De DBS is de katalysator die het palet aan mogelijke activiteiten heeft vergroot.

De nuance geldt ook voor het zelf instellen van de DBS. Wanneer is een pijn-tje, stijfheid-je, tremor-tje afkomstig van iets wat je gedaan hebt, of meer structureel? Na overleg met de DBS-verpleegkundige houd ik de volgende vuistregel aan: 5 dagen aanwezig is een trend, dus verhogen.

Dit gezegd hebbende, realiseer ik mij steeds meer en meer welke impact de vorige behandelingen (medicatie via pillen en pomp) gehad hebben op mijn leven. Het langzame verlies aan levensenergie. Het stemt mij oprecht ontzettend dankbaar, dat de DBS zo goed aanslaat en werkt. De periode voor de DBS is een periode geweest van overleven. En niet alleen voor mij, ook voor mijn omgeving.

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Ronald de Weerd