Het onderwijs beslaat 2 uur en in die 2 uur vertelt een patient zijn of haar verhaal met de nadruk op de impact die de diagnose heeft op leven, liefde en werk. Een geestelijk verzorger van de afdeling Zingeving en Spiritualiteit begeleidt het gesprek.

Bij de start vraagt de geestelijk verzorger waar de studenten aan denken bij dit onderwerp. Het antwoord blijft hangen in vaagheden, religie en zweverige meditatie.

Gaandeweg het gesprek zie ik de gezichten geïnteresseerd raken. Het onderwijs is niet zweverig, de geestelijk begeleider bevlogen en de impact van de diagnose parkinson op mijn leven, liefde en werk is immens.

Dat begint al met moeizaam het bed uit komen, wachten tot mijn medicatie werkt en ik weer aan sta. Ik check mijn agenda, wat moet ik doen vandaag? En wat moet ik dus schrappen vandaag, want niet alles kan. Iedere dag opnieuw. Als jonge fitte student, die 's nachts nog heeft staan feesten, heb je geen idee.

Dan komen de vragen voorzichtig los. Vragen die ik verwacht; "Hoe is het om te moeten stoppen met je vak?" of "Welk moment was bepalend voor dat besluit?" Maar ook vragen die mij aan het denken houden : "Kun je nog gelukkig zijn?". "Hoe ga je om met het feit dat het alleen maar minder wordt?"

Een positieve instelling helpt daarbij en steun en hulp van de mensen om je heen.

Voor de studenten is het dan genoeg. Ze worden onrustig, de zon buiten lonkt.

Mij heeft het veel energie gekost. Kan ik nog veilig naar huis rijden of moet ik hulp inroepen? Na een kopje thee rijd ik naar huis. Thuis haal ik nog wat boodschappen. De agenda morgen wordt herzien. Iedere dag opnieuw.

Lees meer ervaringsverhalen van belangenbehartiger Ingrid van Es - Koeter