Landgoed Groeneberg

Als je op de lange laan kasteel Groeneveld nadert, maakt het complex een majesteitelijke indruk. Het hoofdhuis met haar twee gebogen zijvleugels omarmt als het ware het plein met het cirkelvormige plantsoen ervoor. De parktuin bij het kasteel is aangelegd in de Hollandse Barokke stijl, afgeleid van de Franse Stijl met geometrische vormen. Eind 18e en begin 19e eeuw is het park omgevormd naar de Engelse landschapsstijl met  waterpartijen, beken, slingerende paden, heuvels, boompartijen en solitaire bomen. Tussen 1976 tot 1981 is het park ingrijpend gerestaureerd. Landschaparchitect Michael van Gessel heeft de essenties van de Franse en de Engelse stijl in elkaar geschoven. Het Landgoed wordt nu beheerd door Staatsbosbeheer.

Al sinds de 17e eeuw kwam men naar het landgoed om daar te genieten van het goede leven: rust, ruimte, frisse lucht, natuur, cultuur, lekker eten, ontmoetingen en goede gesprekken. Voeg daar (klassieke) muziek aan toe en het landgoed wordt weer helemaal gebruikt waar het voor bedoeld is.

Het is de tweede keer dat wij het Wonderfeel festival bezoeken. Waar ik normaal alleen met mijn wandelstok op pad ga, heb ik nu mijn mooie groene rollator mee. Dat heeft niets te maken met een verslechtering van mijn parkinsonklachten, maar alles met  comfort.

Het Wonderfeel festival vindt plaats in de parktuin van het landgoed met diverse obstakels zoals slingerende grintpaadjes, grasvelden, boomwortels, bruggetjes en rubber matten die over de diverse stroomkabels heen liggen. Een werkelijk prachtige locatie met 6 verschillende podia met afwisselende programmering.

Er staan voor ieder podium lange houten banken om op te zitten. Maar veel mensen nemen hun eigen stoeltje mee. De grootste variatie aan klapstoeltjes en krukjes, campingstoeltjes en wandelstok/zitjes die ik ooit gezien heb. Ik heb mijn rollator met rugsteun en mijn man heeft een kunststof krukje. Dit krukje ziet eruit als een platte schrijf die met een ingenieuze tegengestelde draaibeweging om te toveren is in een kruk.

Van ‘smorgens 11.00 tot ‘savonds 21.00 uur lopen we heen en weer tussen de diverse podia. We genieten o.a. van het Wonderfeel Festival Orchestra & Einev Yarden, Stefan Woudenberg op klarinet,  the Neo-fanfare 9x13 & A’damse Tramharmonie,  Asmae Amaddaou die voorleest uit eigen werk en Nai Barghouti, een Palestijnse zangeres/dwarsfluitiste.

Eten drinken ijs en watertappunten zijn in overvloed aanwezig bij de diverse food trucks. Er is ook gedacht aan voldoende toiletvoorzieningen inclusief invaliden toiletten. Dat je met je rolstoel of rollator eerst over een hobbelig grasveld moet rijden of lopen om bij de invaliden toilet te komen, dat blijft toch een punt van verbetering.

Je vraagt je misschien af of het niet veel te druk is en of het wel zo relaxed is voor een parkinsonpatiënt? De sfeer is uitermate relaxed. De leeftijd is gemiddeld boven de 50 met de uitzondering van hele jonge gezinnen, papa’s en mama’s die luisteren naar de muziek zittend op een picknick deken terwijl de kleintjes rondscharrelen of slapen in hun wandelwagen. Niemand kijkt raar op als je gaat zitten of liggen en wegdoezelt in het gras terwijl de muziek speelt. Een zeer ontspannen dag met een gouden randje.