Maar er was gelukkig ook veel plezier. Het mooie weer werkte daar natuurlijk aan mee. Zeker toen we op een warme, stralende middag het jaarlijkse Zomerfeest vierden. De activiteitenbegeleidsters, die zoals altijd hun hele ziel en zaligheid in de organisatie hadden gestoken, waren op het lumineuze idee gekomen twee verschillende ‘ambiances’ te creëren. Het terras aan de voorkant van het gebouw was ingericht als prikkelarme feestlocatie met serene gitaarmuziek. Zo konden de bewoners die gedijen bij een rustige omgeving hier op hun eigen manier konden genieten van ijs, limonade, poffertjes en andere lekkernijen. Op het terras aan de achterkant was de sfeer heel anders. Daar werd de muziek verzorgd door een aanstekelijke zangeres die Engels en Frans repertoire ten gehore bracht. Zij had haar ‘set’ zorgvuldig opgebouwd. Ze begon rustig met klassiekers als 'The Girl from Ipanema', maar een uurtje later gingen we helemaal los bij de traditionele kraker 'Dancing Queen' van ABBA. Er werd gerolstoeldanst, gerollatordanst en gediscodanst. Het was een gedenkwaardige afsluiting van een prachtig feest.

De volgende dag was iedereen nog flink moe en nam ik drie bewoners mee de tuin in voor een wandeling in de zon. Ze hadden alle drie zicht- en hoorbaar genoten van het feest en twee hadden zich niet onbetuigd gelaten op de dansvloer. Toen we even bij de vijver op een bankje zaten, memoreerde ik de gebeurtenissen van de middag ervoor. “Wat was het gezellig, hè, gisteren? Wat hebben we heerlijk gedanst.” Mijn gezelschap keek me niet begrijpend aan. Het hele feest was alweer uit hun geheugen verdwenen.

Ik bedacht dat je zou kunnen zeggen dat dementie leidt tot de ultieme vorm van mindfulness. Leven in het moment, aanwezig zijn in het hier en nu, mensen met dementie hebben dat vermogen als geen ander. Misschien kunnen wij mantelzorgers daar nog wat van leren...

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Anne Bannink