Het was een uitdaging en vóór mijn vertrek wist ik niet of ik deze tocht zou volbrengen… Ik wilde deze tocht als échte pelgrim beleven en heb er daarom voor gekozen om dit alleen (samen met Mijnheertje P én mijn DBS) te gaan doen en dacht: het is nu of nooit.

Vol goede moed ben ik op 4 mei in het vliegtuig gestapt om aan mijn avontuur te beginnen. Behoorlijk gespannen ben ik in Porto geland om mijn stappen te gaan zetten. Vanaf nu moet ik álles alleen doen en zelf beslissen!

Ik heb overnacht op slaapzalen in Albergues en soms in een eigen kamer. ’s Avonds was er vaak de gelegenheid om deel te nemen aan een gezamenlijk (pelgrims-)diner. Behalve dat dit makkelijk was, je hoefde niet zelf te koken, vond ik dit erg gezellig. Luisteren naar de belevenissen van andere pelgrims en ervaringen delen. Ik heb genoten van de ontmoetingen met andere pelgrims.

Tijdens mijn avontuur heb ik veel geleerd, onder andere hoe sterk je zelf bent en hoeveel doorzettingsvermogen je hebt, zowel fysiek als mentaal. Deze laatste twee vullen elkaar goed aan! Ook heb ik geleerd dat je maar weinig nodig hebt om gelukkig te kunnen zijn. Tijdens de Caminho heb ik zelf mijn eigen bagage gedragen (9 kilo), zo sterk kun je zijn.

Na 275 mooie en soms zware kilometers kwam ik op 17 juni in Santiago aan, waar ik mijn man en zoon in mijn armen heb gesloten!  Wát een emotioneel geluk!

Dankbaar en supertrots dat ik deze fantastische tocht mócht en kón maken, kijk ik uit naar mijn volgende Camino!