Ik ben ik. Ook met parkinson.

Lees hier het verhaal van een ervaringsdeskundige over leven met de ziekte van Parkinson of een ander parkinsonisme of RBD.

Ik ben ik. Ook met parkinson.

Ik heb de ziekte van Parkinson. En hoe goed de medicatie ook werkt, hoeveel baat ik ook hebt van mijn DBS, ik bent voortdurend aan het vechten om mezelf te blijven. Dat gevecht gaat niet alleen over bewegen, vermoeidheid of andere symptomen. Het gaat over mijzelf.

Lange tijd dacht ik dat ik me vooral schuldig voelde tegenover mijn gezin. Schuldig omdat een avondje theater op het laatste moment niet doorgaat. Schuldig omdat concertkaartjes soms worden weggegeven. Schuldig omdat ik te moe ben om te koken en mijn zoon het van me overneemt.

Maar hoe langer ik daarover nadenk, hoe meer ik besef dat schuldgevoel niet helemaal het juiste woord is. Eigenlijk ben ik in de rouw.

Rouw om wat parkinson van me afpakt. Niet alleen energie of lichamelijke mogelijkheden, maar ook iets wat voor mij misschien nog belangrijker is: mijn autonomie.

Ik ben iemand die graag zelf bepaalt wat ik doe. Ik ben ik. Ik bepaal wat ik wel en niet wil, kan of mag. Dat is geen eigenwijsheid. Dat gaat over identiteit.

Juist daarom raakt het me wanneer mijn man thuisblijft omdat ik niet meer de energie heb om samen naar een concert te gaan. Of wanneer mijn zoon in de keuken staat terwijl ik op de bank lig uit te rusten. Niet omdat koken of een avondje uit zo belangrijk zijn, maar omdat die momenten me confronteren met een werkelijkheid die ik liever niet zie: ik kan niet meer alles zelf.

De werkelijkheid is ook dat parkinson niet alleen mij raakt. Mijn man moet rekening houden met mijn energieniveau. Plannen veranderen. Uitjes vallen soms in het water. Ons gezinsleven beweegt mee met de grenzen die parkinson stelt.

Soms vraag ik me af of ik mijn man beperk. Of ik niet te veel van hem vraag. Maar een relatie is geen optelsom van wat de een voor de ander moet opgeven. Liefde betekent rekening houden met elkaar. Niet omdat het moet, maar omdat je voor elkaar kiest.

Toch zijn er dagen waarop het verdriet sterker is. Dagen waarop ik tegen mijn man zeg: "Laat mij even. Ga iets voor jezelf doen. Je hoeft niets op te lossen. Ik wil gewoon even sippen."

Vroeger zou ik dat misschien egoïstisch hebben gevonden. Nu denk ik dat het iets anders is, het is vraag voor medelijden of oplossingen. Ik vraag alleen om ruimte voor mijn verdriet.

Want er is verdriet. Niet zozeer om wat ik niet meer kan, maar om de voortdurende confrontatie met wat parkinson langzaam verandert.

Ik lees regelmatig verhalen over parkinson. Over afhankelijkheid, achteruitgang en aftakeling. Vooral dat laatste woord raakt me. Niet omdat ik bang ben voor een trillende hand of een slechte nacht. Waar ik bang voor ben, is dat mijn autonomie wordt aangetast.

Dat iemand anders straks bepaalt wat ik doe, wanneer ik het doe of hoe ik het doe.

Voor mij is parkinson daarom niet in de eerste plaats een ziekte van het lichaam. Het is een bedreiging van mijn zelfstandigheid.

Partners helpen elkaar. Kinderen helpen ouders. Niet omdat iemand het niet goed doet, maar omdat wij er voor elkaar zijn. Misschien is de moeilijkste opdracht van parkinson niet leren om hulp te vragen. Misschien is de moeilijkste opdracht leren om hulp te ontvangen zonder mezelf minder waard te voelen.
Parkinson betekent voor mij voortdurend keuzes maken. Mijn energie is beperkt, dus ik moet kiezen waar ik die aan besteed. En die keuze wil ik zelf maken.

Soms kies ik ervoor om naar een concert te gaan, ook al weet ik dat ik de volgende dag uitgeput zal zijn. Soms kies ik voor een drukke dag met mensen die me lief zijn, terwijl ik weet dat ik daarvoor moet betalen met extra vermoeidheid.

En weet je? Dat is mijn keuze. Niet omdat parkinson heeft gewonnen, maar omdat ik bewust kies wat voor mij de moeite waard is. Dat is voor mij autonomie. Mijn wereld is kleiner geworden. Dat ontken ik niet. Daar rouw ik om. Maar binnen die kleinere wereld ben ik nog steeds dezelfde persoon. Iemand die graag zelf beslist. Iemand die soms verdrietig is. Iemand die moet leren hulp te ontvangen zonder zichzelf kwijt te raken.

En eerlijk is eerlijk, het leven met parkinson is soms simpelweg moeilijk.

Cookies op deze website

Deze website maakt gebruik van cookies om goed te functioneren. Als je wilt aanpassen welke cookies we mogen gebruiken, kan je jouw cookie-instellingen wijzigen. Meer informatie is beschikbaar in onze privacyverklaring.

Cookie instellingen

Noodzakelijk 7 cookies

Je ontvangt strikt noodzakelijke cookies, omdat ze nodig zijn voor het juist functioneren van deze website. Deze cookies kun je niet uitschakelen.
Naam Leverancier Omschrijving Bewaartijd

Voorkeuren 0 cookies

Deze website slaat jouw voorkeuren op zodat deze bij een volgend bezoek kunnen worden toegepast.

Geen cookies gevonden

Statistieken 0 cookies

Deze website analyseert het gebruik ervan, zodat we functionaliteit daarop kunnen aanpassen en verbeteren. De gegevens zijn anoniem.

Geen cookies gevonden

Tracking 1 cookies

Deze website analyseert je bezoek om de inhoud beter op jouw behoeften af te stemmen.
Naam Leverancier Omschrijving Bewaartijd

Extern 0 cookies

Deze website maakt gebruik van externe functionaliteit, zoals Social Media deelmogelijkheden.

Geen cookies gevonden