Gepubliceerd op 4 mei 2017

 Deze elektroden worden onder de huid verbonden met een pacemaker in schouder of buik. Elektrische stimulatie van specifieke hersengebieden zorgt voor een verbetering van de klachten die patiënten ervaren ten gevolge van hun ziekte. Voor de ziekte van Parkinson zorgt het activeren van de elektroden vaak voor een afname van trillingen van de handen. Een nadeel van de huidige DBS-techniek is dat de elektroden permanent geïmplanteerd moeten worden in het brein, waarvoor een hersenoperatie nodig is. Veel onderzoek is gaande om deze techniek te verfijnen en verbeteren.

Ons onderzoeksteam van de School for Mental Health and Neuroscience (MHeNS) van de Universiteit Maastricht is in samenwerking met de Massachusetts Institute of Technology (MIT, Cambridge, USA) bezig met het onderzoeken van een verfijnde techniek van DBS waarbij geen elektroden maar nanodeeltjes zorgen voor het aansturen van de hersencellen. Nanodeeltjes zijn zeer kleine deeltjes van maar een paar nanometer groot welke geactiveerd kunnen worden door verschillende technieken. Zo zijn er nanodeeltjes die geactiveerd worden door een magnetisch veld waardoor het stimuleren van deze deeltjes op afstand mogelijk is. Mogelijk werken we zo naar een DBS-techniek waarbij geen operatie in de hersenen nodig is, geen draden of apparatuur meegedragen hoeft te worden door de patiënt en waarbij de techniek op afstand geactiveerd kan worden.

Deze nieuwe DBS-techniek staat nog in de kinderschoenen. Momenteel zijn we bezig deze techniek in verschillende diermodellen te ontwikkelen. Toekomstig onderzoek moet uitwijzen of we tot een verfijnde techiek van DBS kunnen komen welke ook toegepast kan worden in de kliniek.

M. Roet, M.D. PhD student te Universiteit Maastricht afdeling School for Mental Health and Neuroscience (MHeNS).