Eerst moet je huis geschikt zijn om er een woongedeelte bij of naast te bouwen. Dan moet je kijken of de hypotheek omgezet kan worden, je nodigt een ergotherapeut uit om in kaart te brengen waar de knelpunten zitten. helaas gaat het in deze maatschappij allemaal om geld, geld en nog eens geld.

Er moeten tekeningen gemaakt worden, een aannemer gezocht worden, en als je dit samen met je partner moet regelen terwijl je in gevecht bent met je lichaam is dat erg lastig, zo niet, bijna onmogelijk.

Nu heb ik het geluk dat twee vrienden van mij voorstelden om deze klus op te pakken, geloof me! Dat is een geschenk! Het punt is dat je ook bij de gemeente de aanvraag moet starten om aan te geven wat de plannen zijn. Graag zouden we van de gemeente een financiële tegemoetkoming zien waardoor je in de toekomst niet elke week bij de gemeente hoeft aan te kloppen voor aanpassingen.

Nou, dat is nu precies waar het fout gaat! De gemeente van ons zit helemaal niet te wachten op mensen zoals ik.

'Meneer Weel! Wat heeft u nu nodig, een traplift!'

Ik wil geen traplift omdat de ergotherapeut ook heeft uitgelegd dat de boven badkamer te klein is (bevriezen). Helaas wil de gemeente niet verder in de toekomst kijken.

'Uw huis is niet geschikt om te verbouwen, u moet naar een andere woning zoeken die kant en klaar is.'

Maar meneer de ambtenaar, die huizen zijn er niet! Of ze zijn onbetaalbaar.

Als je dit zelf moet oplossen dan kan je wel voorstellen dat dit een probleem wordt. Het gevoel is dat de gemeente je op je emotie bespeeld en hoopt dat je afhaakt. Dat doen dus mijn goede vrienden niet, die bijten zich erin vast.

We gaan binnenkort beginnen met de verbouwing. De vergunning is rond, de aannemer is gekozen, alleen de gemeente werkt tegen.

Ik zou best in mijn ergernis willen opschrijven dat ik het schandalig vind hoe je als patiënt behandeld wordt, maar ik houd de eer aan mezelf. Deze strijd is nog niet voorbij. Wat ik wel wil meegeven is als u overweegt ook te verbouwen, vraag dan hulp van vrienden. Ja! U moet dan alles laten zien, maar het scheelt zoveel stress, daar wordt niemand beter van.

Met vriendelijke groet,

Frank Weel

Ga terug naar alle blogs van Frank Weel