‘Maar geven ze dat antwoord wel altijd?’, vraag ik dan aan mezelf.
Zo glibber ik maar door.
Waar houdt verdriet op? Waar begint zelfbeklag?

Ik heb aan een verhaal zitten schrijven. Aan het eind van de dag is het af. Nadat ik de laatste correcties op mijn laptop heb opgeslagen, kijk ik op YouTube nog even naar de laatste uitzending van Parkinson TV. Andrien kijkt over mijn schouder mee.

‘Jij wilt dit allemaal zien, hè?’
‘Ja.’
Even stilte.
‘Toen we laatst in het Parkinson Café waren, heb je toen al die boeken op die tafel zien liggen?’
‘Nee.’
‘Dat waren allemaal egodocumenten. Allemaal parkinsonpatiënten die hun eigen verhaal hebben geschreven.’
‘Bedoel je te zeggen dat ik ook egodocumenten schrijf?’
‘Niet dan?’
Stilte.
‘Waarom wil je dit eigenlijk?’
Stilte.
‘Ben ik een egotripper?’
‘Dat vind ik wel. Wat moeten anderen met dit verhaal?’
‘Ik heb ervoor gekozen open te zijn over wat me overkomt en me niet te verstoppen. Dát, en wat ik ervoor terug krijg heeft een heilzame uitwerking op me. Nu ik voor mezelf probeer de eerste vijf jaar te re-capituleren, past bij mijn openheid dat ik anderen daarin meeneem. Als ze dat willen. Want niemand hoeft te lezen wat ik schrijf. Niks meer, niks minder.’

‘Ik zou er nog maar eens goed over nadenken, als ik jou was.’

‘Ik had mijn omgeving deelgenoot gemaakt van mijn kwaal. Er viel een last van me af.’
‘Wie denk je dat er op jouw verhaal zit te wachten?’
‘Wat moedig van je om jouw proces op deze manier te delen.’
‘Waarom begin je geen blog?’
‘Ben ik ook een egotripper?’

Tussen koket doen en het delen van mijn verhaal bestaat een wankel evenwicht. Waar houdt informeren op en waar begint koketteren? Waar zit het evenwicht? Ik zit er erg dubbel in: ik wil er niet mee te koop lopen, maar ben teleurgesteld als mensen niet vragen hoe het met me gaat. Zelfs dit soort zinnen opschrijven vind ik al gênant.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels