Op de site van het UWV staat dat je het gesprek met de keuringsarts, als je daar toestemming voor vraagt, op mag nemen. Zeker omdat we samen gaan vinden we dat niet nodig. Geeft ook gelijk een negatieve sfeer. Ik ga er van uit dat de arts weet wat de symptomen van parkinson zijn. Ik heb me natuurlijk wel goed voorbereid en een lijst met mogelijkheden/beperkingen gemaakt en m’n normale dagindeling beschreven.

In de wachtkamer gaan we lekker mensen kijken. “Er komt hier ook van alles”, zeggen we tegen elkaar. De receptie is bemand door, overigens vriendelijke, beveiligers.

We worden als laatste opgehaald door een vriendelijke arts. Ik mag natuurlijk voorop de lange gang inlopen (dan kan hij me even observeren). We komen langs balies waar de privacy absoluut niet gewaarborgd is. Gelukkig heeft de arts een eigen spreekkamer.

Vriendelijk informeert hij naar de stand van zaken en mijn beperkingen. De gezinssituatie wordt ook uitgebreid besproken. Ondanks de uitgebreide rapportage van de bedrijfsarts wil deze arts zijn eigen beeld vormen. Dat is prima! Tussendoor krijg ik ook nog gezondheidstips zoals melk drinken tegen maagzuur en aquagym tegen stijfheid.

Dan vraagt hij of ik problemen heb met mijn ogen. Ik zeg dat ik alleen een leesbril heb zoals veel van mijn leeftijdgenoten. “Oh, je armen zijn tekort voor het lezen”,  zegt hij. Ik hoor Annelize denken: Dat is beter dan dat zijn armen tekort zijn om te kunnen typen……

We komen tot een afronding. Zijn conclusie is dat er waarschijnlijk geen functies te duiden zijn voor mij. Er is ook geen zicht op herstel. Ik had niet anders verwacht. Toch komt de boodschap hard aan.

“Ik ga de rapportage opstellen en u hoort binnenkort meer van de arbeidsdeskundige.” Dan zegt hij opeens: “En doe de groeten aan uw dochters.” Eenmaal buiten zeg ik verbaasd tegen Annelize: “Hoezo doe de groeten aan uw dochters, hij kent ze niet eens?” “Dat is toch niet gek” zegt ze, “we hebben zo liefdevol over onze kinderen gesproken!”

Ga terug naar alle blogs van Johan Lindner