Zo nu en dan, als ik er zelf niet uitkom, spreek ik een paar keer met een psycholoog. Ik schaam mij daar niks voor. Om de een of andere reden - vraag mij niet welke - is een bezoek aan de huisarts als je pijn in je knie hebt, of een bezoek aan de pedicure voor een ingegroeide teennagel of een eksteroog wél vanzelfsprekend, maar heeft een bezoek aan een psycholoog, omdat je je afvraagt hoe het komt dat je niet meer de baas over je tranen bent, voor sommigen iets vaags en iets zweverigs. Voor mij gelukkig niet.

De psycholoog die ik erover sprak noemde het zo: emotioneel incontinent.

Mijn tranen overvallen me tegenwoordig. Begrijp me goed: mannen mogen van mij tranen hebben; het geeft ze zelfs iets menselijks. Maar het overkomt me tegenwoordig te vaak naar mijn zin óók in situaties waarin het niet zo goed uitkomt. Dát maakt het vervelend. De wereld vergaat er niet van, ook de mijne niet, maar mijn tranen komen te pas en te onpas en niet altijd meer even gelegen. Zelfs als ik als opa met kleinkinderen in de bioscoop naar een tekenfilm zit te kijken en er zeggen twee kleine Bambi’s iets aardigs tegen elkaar, dan grijpt deze opa naar zijn zakdoek.

Mijn tranen zeggen niet dat ik verdrietig ben omdat ik Parkinson heb. Ik vind dat wel vervelend en ik had het liever anders gezien, maar ik heb er geen verdriet van. Parkinson is niet de oorzaak van die tranen. Parkinson heeft het filter kapot gemaakt waarmee ik vroeger mijn tranen kon tegenhouden. Een subtiel verschil.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels