Hoezo accepteren? Ik heb ondertussen al 13 jaar Parkinson, ben nu toch wel aardig wat gewend. Ik durf nu gerust aan iedereen te vertellen wat ik heb. Ik verstop me niet achter de geraniums als ik een vreemd loopje heb. Ik ben gewend aan de nieuwsgierige blikken als ik weer eens rare trekkingen in mijn gezicht heb. Ik ben over het algemeen een positief, vrolijk mens.

Maar dan besef ik dat ze gelijk heeft. Ik heb het geluk gehad dat ik slechts heel langzaam achteruit ging en behoorlijk veel energie had de eerste tien jaar. In de eerste paar jaar voelde ik mezelf zelfs gelukkiger en beter dan ooit. Ik zal wat opbiechten: Ik heb toen stiekem wel eens gedacht: ik ga gewoon de eerste Parkinson patient worden, die niet achteruit gaat! Ik zal laten zien dat dat kan! Belachelijke hersenspinsels natuurlijk. Ook ik moet er aan geloven dat het met  medicatie lastiger wordt om goed te functioneren, dat ik cognitief nogal wat heb ingeleverd. Maar in plaats van daar rekening mee te houden, ga ik er dwars tegen in. Zingen is leuk. Maar is het wel verstandig om op een podium te gaan staan?

Was het niet beter geweest in mijn vertrouwde omgeving te blijven wonen, waar vrienden me kunnen helpen als het nodig is? Wat moet ik in een bruisend stadsdeel met veel jongeren, muziek en cultuur? Ze heeft gelijk. Ik heb Parkinson geaccepteerd, zolang ik altijd nog kon doen wat ik graag wilde doen. Ik  accepteerde de ziekte, zolang ik haar kon controleren met mijn medicijnen. Maar nu dat mis dreigt te gaan lopen, komt de angst om de hoek kijken. Angst voor het volgende stadium, waarin ik geliefde bezigheden zal moeten missen.

En heel eerlijk: angst voor ingrepen in mijn hoofd of lichaam, die me zullen ontsieren. Ik ben best een ijdeltuit. Maar vertel me eens: Hoe kan iemand ooit echt zo’n nare ziekte accepteren? Wie krijgt de diagnose en is daar nooit eens verbitterd, boos of verdrietig om? Volgens mij is het onmogelijk om er ooit volledig vrede mee te hebben.

Ik ben heel blij met mijn psychologe en het is goed dat ze me een spiegeltje voor houdt en me voorbereidt. Maar ondertussen blijf ik wel dingen doen die me gelukkig maken en haal uit mijn leven wat er uit te halen is. Want voor mij is dat het beste medicijn.

Ga terug naar alle blogs van Hannie Meijerink