Ze heeft net gehoord dat Marg de ziekte van Parkinson heeft en is ervan geschrokken. Na een paar belangstellende vragen sluit ze af met 'hou hoop ' en gaat over naar een ander onderwerp. Marg en ik wisselen een blik van verstandhouding.

Was het maar zo eenvoudig, gewoon hoop houden en lekker verder leven. Want wat doe je dan met je momenten van onzekerheid over de toekomst, met je zorgen als Marg 's ochtends zo stijf is dat ze niet op kan staan. Negeren en overgaan tot de orde van de dag? Maar het punt is juist, dit ís de orde van de dag.

Hoop houden, afgewisseld met emoties waarvan je niet wist dat ze bestonden, dat is de realiteit van leven met Parkinson. En daar een balans in zien te vinden. Iedere dag weer. 

Ga terug naar alle blogs van Ingrid Verbeek