Toen ik ziek werd,  echt ziek, was ik getekend voor het leven.

Het leven ging door, alleen dat van mij stopte heel even.

Ik raakte in de war. Is dit echt of niet?

Het leek een nare droom. Nu zeg ik. Het is maar hoe je het ziet.

Ik zat vast in mezelf. Het maakte me bang.

Er waren geen tralies. Maar ik had wel levenslang.

Mezelf er bij neerleggen. En zeggen.

Dit was het dan. Dat was ik niet van plan.

Ik heb gedaan wat ik kon. Ik heb me ingezet tot het uiterste.

Nu zie ik de zon. En af en toe wordt deze verduisterd.

 Jolanda

Ga terug naar alle blogs van Jolanda Everink