In 1997 begon ik samen met 36 medestudenten aan een masters bedrijfskunde en vier jaar later succesvol volbracht. Die studie was letterlijk een zware baan naast een al hele zware baan. Uiteindelijk haalden er slechts 14 de eindstreep en dan heb je dan een band voor het leven. Vrijwel ieder jaar gaan we met elkaar ergens uit eten en worden de respectievelijke privé en zakelijke beslommeringen doorgesproken. 

Zoals we dat gewoon waren vertelde iedereen zijn of haar relaas en ik kon melden dat ik door mijn vriendje Parkinson definitief uit het arbeidsproces gestapt was. Een subtiele en vrijwel onopgemerkte verandering trok door het gezelschap. Ik hoorde ineens bij een andere kaste, in mijn geval die van een niet meer werkende Boomer.

Ze leefden oprecht mee met mee, maar tot mijn eigen verbazing was ik ineens een minder interessante gesprekspartner, ik kon zakelijk/professioneel weinig meer toevoegen. Het bijzondere was dat het volkomen onbewust gebeurde, net als ik zelf talloze malen net zo gereageerd had als er collega uit het actieve arbeidsproces stapte, met pensioen of door ziekte, het maakte niet uit. Het was een reactie die ik herkende en mijn rationele ik begreep dat uitstekend. Toch kwam het hard aan en ik voelde me al het ware af geserveerd en uitgerangeerd. Ik was niet boos of verdrietig, maar het deed wel pijn. Een vergelijkbare ervaring had ik later met een groepje oud collega’s.

Hoe ga je met dit soort ervaringen om? Eigenlijk niet. Ze komen in het vakje ‘gaat niet meer, niet meer doen’. Dat klinkt misschien hard en gemakkelijk, beide zijn dat echter niet en een heel kort momentje mag je er flink narrig en gefrustreerd over zijn, dat hoort er ook bij. Je hebt een ander leven in een andere wereld, daar moet je er het beste van maken en dat doe je dan ook.

Ga terug naar alle blogs van Peter Moerland