Ik vind het lastig om naar haar te kijken. Ik wil haar niet beoordelen, haar niet tot object maken. Maar ze heeft het me gevraagd en ik wil het voor haar doen. Wat ik zie maakt me verdrietig. Die prachtig dansende, zwierende en lichtvoetige Marg is er niet meer. P. danst nu met haar mee.

Maar ze danst nog en ze geniet ervan en dat zie ik ook. En we kunnen nog samen dansen en daar genieten we allebei van. Dat pakt P. ons niet af.

Ga terug naar alle blogs van Ingrid Verbeek