Bij haar in de spreekamer vond ik het niet zo erg, maar na het gesprek stond mij een wandelingetje-metroritje-busritje-wandelingetje te wachten van zo’n 45 minuten.

Voordat ik de uitgang van het ziekenhuis bereikt had, had ik al aardig wat verwonderde blikken te pakken. Ik was dan ook flink aan het zwabberen, zoals ik het zelf altijd noem: geen rechte lijn kunnen lopen, verkrampte gezichtsspieren en een slepend linkerbeen. Kortom: geen fraaie aanblik.

Ik bleef nog even op het bankje voor het ziekenhuis zitten. Het werd iets minder, maar ik wilde naar huis. Dus na een tijdje toch maar richting metro.

Ik probeerde de verwonderde blikken te vermijden, terwijl ik naar een bankje zwabberde, waar ik halverwege even kon gaan zitten.

Er zat al een man op het bankje. Hij zag me aankomen, keek nog eens goed en mompelde wat achter zijn mondkapje. Toen schoot hij overeind en terwijl hij boos naar me keek wees hij op zijn voorhoofd en vervolgens stak hij zijn middelvinger naar me op en liep weg.

Ik was met stomheid geslagen. Een middelvinger! Wat dacht die man wel niet van mij? Dat ik op straat mijn eigen afterparty vierde?

Ik kwam overeind en toen werd mijn dag weer goed gemaakt door een ontzettend aardige vrouw, die vroeg of ze me kon helpen. Ze bleek op de rontgenafdeling van het ziekenhuis te werken en ik vertelde haar wat er gebeurd was. Ze moest ook naar de metro en gearmd met haar liep ik het laatste stukje stukken beter.

Ik bedankte haar en ze zei: “ik vind het heel knap van u dat u toch nog alleen op pad durft te gaan”.

Dat gaf mij weer stof tot nadenken over iets waar ik nog nooit over had nagedacht.

Was het niet meer verantwoord om alleen ergens naar toe te gaan??

Als ik  niet overbeweeglijk ben loop ik redelijk goed en meestal duurt het zwabberen niet zo lang.

Ik heb toen wel voor mezelf besloten om een volgende keer, in zo’n situatie, toch maar een taxi te bestellen in plaats van het OV te nemen. Dan maar wat duurder uit.

Een vriendin, die ik het vertelde, gaf me als tip om een wandelstok te kopen en die te gebruiken in zo’n situatie. “Het houdt je wat extra in balans en bovendien geef je een signaal af: Ik ben niet dronken of stoned, maar heb een bewegingsbeperking!”

Wel een goede tip eigenlijk. Maar ook wel weer een stapje zo’n wandelstok. Ik weet intussen dat er handige, lichte, uitschuifbare , best wel mooie exemplaren zijn die prima in mijn schoudertas passen.

Krijg ik ooit nog eens een middelvinger, dan kan ik in ieder geval reageren met een opgestoken wandelstok.

Ga terug naar alle blogs van Hannie Meijerink