Opeens hoor ik een oorverdovend kabaal. Het klinkt als een drilboor die op hol geslagen is. Het lawaai komt bij de buren vandaan, dus ik loop snel naar ze toe en vraag of ze willen stoppen.

Ik leg uit waarom ik het vraag en er ontspint zich een gesprek over wat het betekent om met Parkinson te leven. Ze zijn oprecht geïnteresseerd en bieden aan in het vervolg even bij ons te checken of het een goed moment is voor lawaaiige werkzaamheden.

Opgelucht loop ik terug naar huis, blij met hun begrip. Beter hadden ze niet kunnen reageren.

Bekijk hier meer blogs van Ingrid Verbeek