Zeker nu ik thuis zit voor de revalidatie na de Hernia operatie wordt ik keihard met de neus op de feiten gedrukt. En misschien heb ik voor de operatie ook wel te vaak de kop in het zand gestoken om maar niet aan dat onontkoombare scenario van een vroegtijdig afscheid van mijn werkbare leven te hoeven denken.

Maar langzaam groeit het besef dat de kwaliteit van leven niet alleen zit in jaar op jaar 60 uur te werken en altijd aan te willen staan. Is dat voor een gezond iemand van mijn leeftijd al topsport, is dat voor iemand met Parkinson presteren op olympisch niveau.

De afgelopen dagen veel gelezen over dit onderwerp, contact gehad met de Parkinsonverpleegkundige en Neuroloog en arbeidsdeskundige. Ook maar weer even alle informatie van de Jobgrip training boven water gehaald. Nu in afwachting van het eerste gesprek met de arbo-arts in de tweede week van Maart.

Ik hou van mijn werk en van de mensen waar ik mee werk. Maar ik hou toch meer van een leven in balans waar de focus ligt op de leuke dingen die ik nog wel kan doen. Zoals ik veel hoor en lees is het advies, stel niet uit, volgend jaar kan het heel anders zijn.

En dat wordt nu het motto, want de Horizon met Parkinson lijkt elke keer een Fata Morgana te zijn. Er wordt een enorme aanspraak gedaan op het aanpassingsvermogen en dat kost niet alleen heel veel energie maar geeft ook aan dat van uitstel uiteindelijk gedwongen afstel komt.

Carpe Diem

“Om met Parkinson vooruit te komen is soms volledige Stilstand nodig om verborgen emoties te ontdekken, ze te erkennen, te doorvoelen én te uiten zo dat we de kracht en energie weer vinden die nodig is om in beweging te kunnen gaan komen. En kom je er tijdens jouw stilstand achter dat bewegen nooit meer wordt zoals je altijd hebt gedaan, zorg dan dat iedere beweging er toe doet en maak van iedere seconde dat je stil staat ook een waardevol moment.”

Bekijk hier alle blogs van Remko Boogaard