Marg en ik zijn al jaren partners. Sinds twee jaar ben ik ook haar naaste. Daarvóór had ik het over haar als mijn partner, mijn geliefde, vriendin of mijn vrouw. Sinds Marg ziek is, is er een dimensie in onze relatie bijgekomen. Waar geliefde of vriendin vooral positieve gevoelens oproept, heeft het woord naaste voor mij een heel andere lading.

Achter dit woord gaat een wereld aan zorgen, verlies, afscheid en rouw schuil. Ik weet nu al dat er veel op me af zal komen, want Marg haar Parkinson zal in toenemende mate gevolgen hebben voor mij.

Toen ik nog alleen partner was, was mijn toekomst een stuk zorgelozer. Nu ik ook haar naaste ben, ligt mijn toekomst vaster dan eerder, is al meer ingevuld. Ik zal haar mantelzorger worden. Vind ik dat erg? Nee, want ze is mijn geliefde. En voor mijn lief heb ik alles over.

For better and for worse.

Lees hier meer blogs van Ingrid Verbeek